Ξερίζωσέ με, άνεμε, ξερίζωσέ μεπάρε μου τα πουλιά,πάρε μου τ’ άνθη και τα φύλλατίναξε από τις ρίζες μου το χώμα της καρδιάς του, στέγνωσέ μεκάνε με αστραπή να δέρνομαι στα ουράνια. Μπροστά στο μέγα ρίγος, ποιο το φως,ποια η φτωχούλα αυτή δροσιά ζωής που μας πλανεύειστους σκοτεινούς βυθούς της ύπαρξής μας,ρόδο βαρύ στριφογυρνώντας κατεβαίνειμαδώντας μέσα … Continue reading Βύρων Λεοντάρης – Ξερίζωσέ με, άνεμε, ξερίζωσέ με