Της Θλίψης Έλεγε η γιαγιά μου πως όταν η θλίψημοιάζει ατελείωτη,πιθανώς να έχει πέσει η ψυχή μας στο ποτάμι,και γι’ αυτό κλαίει και θρηνείχωρίς σταματημό. Δεν μπορούμε να πάρουμε ανάσα,ξεραίνεται το στόμα μαςκαι πονούν τα χέρια μας. Η θλίψη φαίνεται να μας κυριεύει,μας αρπάζει από το λαιμό και δεν μπορούμε πια ναονειρευτούμε. Η θεραπεία;λουτρά με … Continue reading Nadia Lopez Garcia, Δύο ποιήματα