Αναμονή εαρινής αχτίδαςπου ακόμα δειλά ξεπροβάλλειπίσω από την γκρίζα κουίντατης ζοφερής χειμερινής σκηνής Σα χάδι άγγιξε ο αέραςτων συγχρονισμένων φωνώντην ψυχρή αποκαμωμένη μάζατης σάρκας μας Της μνήμης που πασχίζεινα συγκρατήσει το πολύτιμο ρίνισμαπου το φίλτρο ξέβρασεαπ’ του βόθρου τα λύματα Σαν νικηθεί η λήθηνιώσε την πρώτη άνοιξηπου φέτος άργησεμα το χώμα χάραξεγια την επόμενη σοδιά