Ακρυλικά Πατούσαμε τότεπάνω σ’ αφράτη σαντιγίπου άφησε στον ουρανόένα μόλις διερχόμενο αεροπλάνο.Γελούσες.Έδειχνες τις ριγέ τέντεςτα μπαλόνια το συντριβάνι.Μύριζε ροδόνερο γιασεμί μαστίχα.Σε ποτήρια θολά κοιτούσαμετο βυθισμένο υποβρύχιο.. Πέρασαν χρόνιασκοτεινάπολύχρωματα πινέλα δε μας λείψανε. Κάθε που βάζω κόκκινο κραγιόναναρωτιέμαιπού πήγε όλο αυτό το άσπρο. * Φωνολογία 1Συνήθιζα ν’ ακούω στ’ όνομά σουγυρίζοντας αυθόρμητα από την πρώτη συλλαβή. … Continue reading Αργυρώ Αξιώτη, Τρία ποιήματα