Είναι η καρδιά μουτο εκστατικότερο καστανό μάτι.Τα δάκρυα στέρεψαν,τα φτερά μου πια δεν με ζυγιάζουνε,σ᾿ όλα μου τα βουνάδε βρίσκω πια ούτε πηγή,ούτε δέντρου φυλλωσιά,ούτε νύχτα δε βρίσκωαπάνω στα βουνά μου,είναι πάντα μέρα.Κάνουμε την ποίησή μας στο χαρτί,γιατί χάσαμε στη ζωήτον οίστρο κάποιου λυρικού τραγουδιού.Η αρμονία μας υπάρχει (όταν τη βρούμε)μες στον κάλυκαενός μηδαμινού αγριολούλουδουτην … Continue reading Μάτση Χατζηλαζάρου, στίχοι