Είμαι γυμνός από το ρούχο της ευσπλαχνίας σουάνθρωπε ανώτερετροφοδότη τούτων των στίχωνφονιά και πεταλούδαείσαι συείναικι η μουσική της γήινης θλίψης·δυο θεοί που αναβρύζουν απ’ τις βρύσες της ανυπαρξίας τους.Κηπουρέ, αστροδέτη, μαστάρι της θύελλας,ανθρώπινο αιματοκύλισμα. Αυτό είναι το δώρο σου,συναγμένη γύρω των πραγμάτων όλων.Κάνε με ένα παιδίκάνε με παρακαλώ ένα αμέριμνο πλάσμακάνε με έστω στουπί του … Continue reading Λευτέρης Πούλιος, Θεέ