Έτσι γυμνή απ’ όνειραΚαι με βρεγμένα τα σφυράΜ’ επιδερμίδα κίτρινηΠλέει η πνιγμένη ΜόναΤην σέρνουν τα νερά γλυφάΠολύ μακριά απ’ τα σύννεφαΜακρύτερ’ απ’ τις εποχέςΜε δυό χελιδονόψαραΣτα βλέφαρά της τα κλειστά. Έχασε τα σαντάλια τηςΤα σκοίνινα της εκδρομήςΈχασε και την αίσθησηΤου χρόνου, ούτε χρώματαΟύτε χαμόγελα ΘεώνΠικρά σαν τα’ άγια χώματαΟύτε γλυκοφιλήματαΣτον κήπο με τα κλήματαΣτα βλέφαρά … Continue reading Γιώργος Μάκρης, Στις πνιγμένες προπολεμικώς