Μέχρι τη νύχτα είχαμε μπουκώσει με ήλιο και ανάστροφεςήμασταν το γιατρικό για τον ιό του θανάτουξυπνούσαμε και τραβούσαμε για το μπακάλικοτηγανίζαμε αυγά με μπέικονδέναμε τον χρόνο σε κόμπους μικρούτσικουςώστε στο τέλος, όταν όλα λύθηκαν,νσ τον έχουμε πιο πολύ, να τον χαρούμε όπως ο παπάς το αγόριτο δάσος, την αρχή της βροχήςήμασταν θηλαστικά πιστά στο ένστικτό … Continue reading Marko Pogačar, Συντακτικό