πάει εκδρομή στις λαϊκέςμε παπούτσια αθλητικάκαι ψαθάκι του ήλιουγεμίζει χρώματα το καροτσάκιγλαρωμένα ψάρια μεσημεριάτικαΜε το μούχρωμα τραβά κατά τα νεράκι επιβλέπει τον άνεμοαπό τους σιωπηλούς γερανούςτων ναυπηγείωνΣτις μεγάλες αντάρεςτεμπελιάζει ο χρόνος τού παίρνει καιρόόμως αποκαθιστά τον ορίζοντασαν το νερό στ’ αλφάδιΤα καλοκαίρια ασβεστώνει ξωκλήσιαΤο μαρτιάτικο ξημέρωμαπαραδίδει ωδική στα πουλιάΣαβανώνουν οι αράχνες τουκοιμητήρια και χαμοσπηλιέςγεφύρια κι … Continue reading Ηρώ Νικοπούλου, Ο χρόνος που περνά και χάνεται