/ κι αν της πεζότητας η όψηνυστάζει ξεφυσώνταςπάνω σ’ ένα στίχοφιλόξενος ο ρυθμόςρίχνει στρωσίδια στην κλίνητης βραχύβιας παρθενίας[για το ελάχιστο του λίγουη κρίσησαν του σπουδαίου ποιητήω ματαιότης!που μάτωσε τ΄ απλωμένο σεντόνιτης γαμήλιας κόλασης]/ άκου στο βάθος μια φωνήτου σοφού κραυγήσαν καλιαρντάνα αποζητά το όλονστον περίπατο των γλαυκών λέξεων/ κι η ιστορία μια αυτοτέλειασε ξεχασμένα λιβάδιατου … Continue reading Θεοδώρα Βαγιώτη, Το νηπενθές τέλος της ιστορίας