[στη Μάργια, τη Βάσω, τον Γκίνσμπεργκ] Τζάνκι, ο συμμαθητής μου απ’ το γυμνάσιοΤζάνκι, το λίγο που στάζει απ’ την υδρορροήΤζάνκι, ο ήλιος του πρωινού, τα τιτιβίσματα στο κέντρο της άδειας πόληςΤζάνκι, ο γάτος της μάνας μουΤζάνκι, το ποίημα που δεν θα γράψεις ποτέ,Τζάνκι, η ακόρεστη δίψα, ο παλιός μου φίλος και ο νέοςΤζάνκι, οι λογαριασμοί … Continue reading Βασίλης Νικολόπουλος, Τζάνκι