ΕΓΓΑΣΤΡΙΜΥΘΕΣ ΜΕΡΕΣ Ο ουρανός καταρρέει, μαζί του καταρρέουνη νύχτα και η αντίστιξη, ο κήπος σβήνει μέσαστη σιγαλιά των αστεριών, όλα αιμορραγούν, σέρνονται από κηδεία σε κηδεία κι από τέντασε τέντα χωρίς χάρτινες γιρλάντες, οι δυνάμειςπου είναι κρυμμένες μέσα στους ανθρώπους κοιμούνται χαζεύοντας τη μουγκή υψίφωνοτου τσίρκου, αδίκως ανοίγω τρύπα στη μνήμημου: με ακολουθούν οι εγγαστρίμυθες … Continue reading Ντίνος Σιώτης, Δύο ποιήματα