Του Χ(ρήστου) Ν(έπκα)* Τα παιδιά κατέβαιναν με το ποτάμι. Κυλούσαν, κυλούσανδεν έκλαιγαν δεν τραγουδούσαν — ήταν παγωνιάχιόνι λησμονιάς ετρύπαε τα κόκαλα, Μάης δεν ήτανλουλούδια μήτε και μόνο η μάνα με τα πράσινα μαλλιάέσκυβε να χαϊδέψει ό,τι έφτανε: Μέτωπα ακίνητα, πόδιακαι χέρια κι αγκαλιές και τώρα βούρλα μέσα στις παλάμες τουςμια πάνω μια κάτω στο κόκκινο … Continue reading Μάρκος Μέσκος, Ιτιά