Δημήτρης Τρωαδίτης, Τρία ποιήματα

ΣΚΕΨΕΙΣ ΗΛΙΟΚΥΜΜΑΤΑ

Σκέψεις ηλιοκύμματα
Ξεσηκώνουν σάλο
Τα πρόσωπα της νύχτας φωτίζονται
Κουρσεύουν κάστρα
Και τυφλωμένες μελαγχολίες
Στις χαραγματιές του χρόνου

*

Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΠΑΤΗΜΕΝΗ

Η αθωότητα πεθαίνει απατημένη
Τα σύγχρονα κώνεια καταβροχθίζονται
Σε στενωπούς καταστημάτων
Σωριάζονται με ενδοφλέβιες εμπορικότητας

*

ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΕΥΣΕΙ

Αγωνιούμε να συνταιριάξουμε το χρόνο
Ελπίζουμε να καλοκαιρεύσει
Να πλεύσουν σε μια κατεύθυνση
Τα καράβια
Να κυριεύσουμε τις αισθήσεις
Νησιά απάτητα
Με άγνωστα ονόματα

Δημήτρης Τρωαδίτης, Θωριές στο τρεμάμενο ξάγναντο

θωριές στο τρεμάμενο ξάγναντο
η κόψη των ατελεύτητων πανδημιών
βάζει στο στόχαστρο
την άλλοτε ιριδίζουσα ύπαρξη

μπροστά στην όψη των μαχαιριών
εξακοντίζω βρισιές
κατά των σαλτιμπάγκων
του απαστράπτοντος τίποτα

Δημήτρης Τρωαδίτης, Θα τρέξει αίμα

Θα κολήσει το μάγουλο
Και θα κοιταχτεί
Στις βιτρίνες των κλειστών μαγαζιών
Μια απ’ αυτές θα την σπάσει
Θα τρέξει αίμα, αχνιστό
Θα βάψει μ’ αυτό το τρύπιο του σακάκι
Για να εξαγνιστεί με της ψυχής το πύρωμα
Θα αναρωτηθεί εάν ο κόσμος
Είναι τόσο γκρίζος
Όσο εκείνη την παράφορη μέρα

Δημήτρης Τρωαδίτης, Δύο ποιήματα

Τα γυμνά φεγγάρια

τρέχουν γυμνά
τα φεγγάρια
της ονειροκριτικής
να προλάβουν
τους ανέμους
τους ούριους
σε μια ύστατη προσπάθεια
ν’ αποφύγουμε
τ’ απάτητα μονοπάτια

*

Ο καθρέπτης

στέκομαι σύγκορμος
απέναντι στο φανοστάτη
της ζωής μου
τη στιγμή που
το παράθυρο
δεν περιέχει τίποτα
κι ο καθρέπτης αναπαράγει
τα μύρια όσα

Δημήτρης Τρωαδίτης, Δύο ποιήματα

δεν φαίνεσαι ικανός

Δεν φαίνεσαι ικανός
να ταράξεις τα λιμνάζοντα ύδατα
πασχίζεις να τρέξεις πιο γρήγορα
από την ανάμνηση
να προλάβεις το αταίριαστο
ν’ αποκαλύψεις αυτό που δεν αποκαλύπτεται
ν’ αγγίξεις τις φήμες πριν εξατμιστούν

*

ασκήσεις σε νεκροταφεία

ασκήσεις σε πεπαλαιωμένα νεκροταφεία
οι ματωμένοι σταυροί μεταμορφώνονται
σε μακρινά πεφταστέρια
σβήνουν τελεσίδικα
καθοριστικά
μπροστά στα πύρινα φαντάσματα
στις οπτασίες του χάους

Δημήτρης Τρωαδίτης, Όψεις που πέφτουν

Όψεις που πέφτουν
Εικόνες που διαθλώνται
Περιτριγυρίζουν σαν εφιάλτες
Αλλά εσύ είσαι αλλού
Διαλέγεις τη μελαγχολία για βάλσαμο
Τη διατηρείς σαν φυλαχτό
Οι χαοτικοί περιορισμοί σε προσπερνούν

*Στην εικόνα της ανάρτησης Esteban Francés (1913-1976): Ο πίνακας με τις βεντάλιες (1946).

Δημήτρης Τρωαδίτης, Δύο ποιήματα


Federico Castellón (1914-1971): The Dark Figure (1938)

Στέρεψαν τα μονοπάτια

Στέρεψαν τα μονοπάτια
μπούχτισαν οι κρύπτες τους
στόμωσαν οι διέξοδοί τους

στην ύστατη τούτη ώρα
ό,τι απέμεινε χάσκει
παρακλητικά
απλώνοντας το χέρι
για ελεημοσύνη
σε πρώην χορτάτους
συνδαιτημόνες
των ηχηρά μεγάλων.

*

Με αχνίζοντα ρουθούνια

Εμμένουμε στις πληγές μας
λατρεύουμε τη μοναξιά
οι ξερολιθιές μας θωπεύουν
ξασπρίζουν τα μαλλιά μας
οι κύκλοι μας χάνουν
την περίμετρό τους
αλλάζουν χρωματισμούς
αρνούνται να μας εμπεριέχουν
μας εγκαλούν
με αχνίζοντα ρουθούνια

Δημήτρης Τρωαδίτης, Τρία ποιήματα

άνθρωποι που υπήρξαν

άνθρωποι που υπήρξαν

πέρασαν παραπλανημένοι 

στα σοκάκια των γειτονιών

ακροβατώντας στις μνήμες

στις ασκήσεις επί χάρτου

άτολμοι αιωρήθηκαν

εδώ κι εκεί

***

γενιές ανέγγιχτες 

γενιές ανέγγιχτες

σε μυστικές κρύπτες

οι μηχανές της φυγής

μας προσπερνούν

έτσι κι αλλιώς η αναλγησία

δεν υπήρξε ποτέ έργο τέχνης

***

σε ολική αμνησία 

όσοι φαντάζουν σύγχρονοι

είναι προϊστορικοί μέχρι το μεδούλι

πράκτορες της σήψης

καναλιζάρουν τη μνήμη

προωθούν την ερημοσύνη

φτύνουν σκοτωμένο αίμα

θέτουν σε ολική αμνησία τα πάντα

Δημήτρης Τρωαδίτης, Συσπάσεις στο πρόσωπο

Photo: Eva Besnyo

συσπάσεις στο πρόσωπο

εξαντλούνται στη στιγμή

τα χαμόγελα κρύα

κι οι εφιάλτες καραδοκούν

αν νομίζουμε ότι ζούμε

πλανιόμαστε πλάνην οικτράν

Δημήτρης Τρωαδίτης, Κόκκινη αγωνία

κάποια ηλιοβασιλέματα 

είναι κόκκινα

σπαρταρούν

οι λεροί τοίχοι 

είναι κι αυτοί κόκκινοι

απ’ τις ανταύγειες

τα γυμνά πέλματα

κόβονται σε μυτερά βράχια

κοκκινίζουν

αγωνιώ για ένα νόημα

αστραφτερό 

και κόκκινο

αναζητώ ένα κοφτερό μαχαίρι 

να κόψω τους δεσμούς

με κάθε ισχνό