Δημήτρης Τρωαδίτης, ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΥΦΑΣΜΑ / THE PAST IS A FABRIC

οι εξουσίες
χρόνιες φιλίες
σαν πανωφόρι

αφήνουν τα μονοπάτια
να χάσκουν πίσω μας

αποκόπτουν τις διόδους
με υπερμεγέθεις τροχαλίες
και ιμάντες απομόνωσης

εμείς πασχίζουμε
να μονιάσουμε
με τις νέες τοπολογίες

αλλάζουμε ιριδισμούς

γινόμαστε κυκλοθυμικοί

καταφεύγουμε σε νησίδες
κάθε είδους

προσπερνάμε τους εαυτούς μας
αποκτώντας σοβαρή προϊστορία

ξέρουμε ότι το παρελθόν
είναι ένα ύφασμα
που κόβεται με ψαλίδι
αλλά οι χειρουργικές μας επεμβάσεις
χάνονται σε βάθος χρόνου

THE PAST IS A FABRIC

powers
lasting friendships
as overcoat

they leave paths
a gape being us

they cut off the diodes
with oversized pulleys
and isolating belts

we are struggling
to live as one
with new topologies

we change iridescence

we become cyclothymic

resort to islets
of any kind

we overtake ourselves
acquiring severe prehistory

we know that past
is a fabric
which is cut with a pair of scissors
but our surgical procedures
are lost in the long run.

*Από το δίγλωσσο “Ποιήματα Ανεμοδαρμένα – Συλλογή Ελληνικής Ποίησης του 21ου Αιώνα” / “Poems Adrift – 21th Century Greek Poetry Collection”. Μετάφραση: Λουκάς Λιάκος, Δημήτρης Νικηφόρου, Χρήστος Αγγελακόπουλος, Νικολέττα Μ. Σίμωνος, Τσούκη McCoy. Γλωσσολογική επιμέλεια: Γιώργος Κεντρωτής. Γενική επιμέλεια: Ανδρέας Χ. Παναγόπουλος. Εν είδει επίμετρων: Νίκος Λέκκας, Αλεξάνδρα Δήμου. Εκδόσεις Provocateur, 2019. (Σελίδες 164-165).

Δημήτρης Τρωαδίτης, Ανασύνθεση πορείας

Κρυώνω
το Σάββατο
το δωμάτιο
φαντάζει τεράστιο
κι εγώ
μια καρικατούρα
που πάει πάνω-κάτω.
Είναι η στιγμή
που προσπαθώ
ν΄ ανασυνθέσω
την πορεία μου
απ’ την κρεβατοκάμαρα
στο σαλόνι

Δημήτρης Τρωαδίτης, Οι καιροί δεν συναινούν

Οι καιροί δεν συναινούν
Είναι και αυτοί εναντίον
Διάκεινται εχθρικά

Ο κόσμος αλλάζει
Όπως αλλάζει
Η απαράλλαχτη ομορφιά
Του εαυτού μας
Παίζω μαζί του το παιχνίδι της ανυπαρξίας
Τα μάγουλά μας θωπεύονται

Όλα στη φόρα
Κι ο βασιλιάς παραείναι γυμνός

Δημήτρης Τρωαδίτης, Τα ταξίδια τελείωσαν αυτόν τον καιρό

Μια λανθάνουσα βροχούλα
Με ορθάνοιχτα μάτια
Ερημιές στη μέση της πανδημίας
Όπως οι κατάξεροι σταθμοί
Των άδειων τρένων
Οι αδένες της αμφιβολίας διογκώνονται
Οι πόρτες κλείνουν πίσω μας
Με πάταγο
Έχουμε αποκάμει πια
Κι οι ιδρώτες μας
Πνίγουν κάθε πρότερη δημιουργία
Οι ακίνητες επαφές δεν υπάρχουν
Το άυλο κι οι αποστάσεις μας χωρίζουν
Τα ταξίδια τελείωσαν αυτόν τον καιρό
Όπως μας τέλειωσε η τελευταία γουλιά κρασί
Τα πεζοδρόμια αλλάζουν χρώματα
Τίποτα δεν είναι αληθινό
Η σκηνογραφία του πάθους
Παίζει κρυφτούλι με τις αδημονίες
Μουντό το πρωινό
Το τραμ λικνίζεται
Στη ραθυμία του Bridge Road*

*Bridge Road: Κεντρικός δρόμος του εσωτερικού προαστίου της Μελβούρνης Richmond.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Όπου γης και πατρίς

Αναστασία Ζωή Σουλιώτου, In via in patria

Ξαπόσταμα στην ερημιά
στο απέραντο οι αντίλαλοι
στους αφώτιστους ουρανούς οι ύμνοι
στης χαράς το κόκκινο η κραυγή
στους ατέρμονες καύσωνες το δρόσισμα
στα χνάρια του αέναου τα βήματα
στα διάσελα οι μυρωδιές του χρόνου
οι πηγές που στέγνωσαν
κι οι κάψες που απόκαμαν
κι εγώ που μέσα τους θέριεψα
που κήρυξα τον πόλεμο στην αηδία
μ’ ένα φωτεινό πρόσωπο
και μια αφοπλιστική έγερση ψυχής
σε τόπους ξένους μα και γνωστούς
μακρινούς μα και κοντινούς
όπου γης και πατρίς αγαπητέ μου
εμείς είμαστε που αναπληρώνουμε το κενό
εμείς είμαστε που αναπτερώνουμε την ελπίδα
η απεραντοσύνη είναι πια κτήμα μας
αγγίζοντας ο ένας το σώμα του άλλου
οι ξερολιθιές είναι οι ολάνθιστοι κήποι μας

Δημήτρης Τρωαδίτης, αν δεν έχεις μέλλον είσαι καταδικασμένος

λιτοδίατες ανεμοθύελλες μοναξιάς
μπαταρισμένες δήθεν εναρμονίσεις
με τις νωπές απώλειες του νου
και των χεριών
και της πράξης
έρχονται και φεύγουν
το απομεσήμερο

αν δεν έχεις μέλλον
είσαι καταδικασμένος
σε ύπνο δίχως όνειρο
αστροφεγγιά χωρίς ανταύγειες
κόκκους άμμου χωρίς έπαρση

το ζήτημα είναι να καταλάβεις
ότι τα βλέφαρά σου πρέπει να προσκυνήσουν
κάθε εξαίσιο πέρασμα του χρόνου,
κάθε απόκρυφο σημείο να αποκαλυφθεί
στα ταξίδια σου στα πέρατα του κόσμου,
να φέρεις στην επιφάνεια
κάθε χαμένη πτυχή του παιχνιδιού,
οι θίνες του παρελθόντος να μετουσιωθούν
σε νάματα του μέλλοντος

Δημήτρης Τρωαδίτης, Νέα όνειρα φτερουγίζουν

Αλλαλάζοντες με υπόσταση
Η θλίψη μας ξέρει πολύ καλά
Και την ξέρουμε
Τα βήματά μας διαθλώνται
Στις καθημερινές μας πράξεις
Σαν τους υπνοβάτες
Η ισορροπία μας γίνεται απέριττη
Χορεύουμε σε αναμμένα κάρβουνα
Τρεκλίζουμε σε τεντωμένο σκοινί
Ωστόσο, δεν μας καταβάλλει καμία πτώση
Τα όνειρα αναπροσαρμόζονται
Αποδιώχνουν νυχτερινές αμαρτίες
Οπτασίες σε καιόμενες βάτους
Τα πολύχρωμα φωτάκια του μυαλού
Όλα σε συγχρονισμό
Ταυτίζουν τους ιλίγγους με τις ηδονές
Το ένα συμπληρώνει το άλλο
Νέα όνειρα φτερουγίζουν

Δημήτρης Τρωαδίτης, Κόβω σε κομματάκια τις απαξίες


Δεν εκπλήσσομαι με καμία υστερία
κανένα πλήρωμα του χρόνου
δεν προσκυνώ την απόγνωση
ούτε παραδίνομαι στις συντέλειες
ούτε στις συντεχνίες των οδών
ούτε στα συνδικάτα των τρόμων
δεν υπάρχει φαντασία
που καραδοκεί να με σαγηνεύσει
κόβω σε κομματάκια τις απαξίες
και τις πετάω κατάμουτρα στους φταίχτες
ξεγυμνώνω τις Ερινύες
και τις βάζω να μαλλιοτραβιούνται
κι εγώ κρυμμένος σε μια γωνιά
σκάω στα γέλια
λιγώνομαι
σπαρταρώ
κι όταν οι κόκκοι της άμμου αναδύονται
κι όταν οι αφροί γίνονται θύελλες
λέω “ώρα να φεύγω”…

Δημήτρης Τρωαδίτης, Με μια εμμονή στην κωλότσεπη

ηχούν οι μέρες μας
όμοιες με σκυρόδεμα που τρίζει
σ΄ ανθρώπων στάσεις
σε μηνύματα
σε φορτία θλίψεων
που τρέχουν πάνω-κάτω στο μυαλό
που χάνονται σε δωμάτια χοάνες

εκεί που βλαστημάς στον αγύριστο
καίγεσαι και τρώγεσαι
εκεί που καταξεσκίζεις τις σάρκες σου
κουρελιάζοντας σημαίες κάθε είδους
εκεί που ως άλλος Τειρεσίας
δίνεις αυτοκαταστροφικούς χρησμούς

είναι σαν κάποιες κωμικοτραγωδίες
που διαλύονται σε άσματα
ασματίδια άλγους
ιζήματα σχιζοφρένειας προελαύνοντα

οι τραγωδοί στήνουν χορό
κι ύστερα διαλύονται
εξαερώνονται
από σκιρτήματα καρδιών
και βροντερά συνθήματα ενάντια
στην αφόρητη δυσοσμία των θεσμών

είναι αδιαπέραστη η σημασία
της ζωής που χάνεται
είναι ταφόπλακα η ιδέα του θανάτου

το ζήτημα είναι
να χαράξεις δρόμους στα ξάγναντα
να ανασάνεις στις αχνοφεγγιές
να τσουλιστείς χειρονομώντας
βρίζοντας στις εμπόλεμες ζώνες
με μια εμμονή στην κωλότσεπη
και μια σιγουριά στην ψυχή
να ξεριζώσεις τις μολυσμένες καρδιές
των νεκροτομείων

η ζωή προσδοκά
την μεγάλη μέρα
να σκορπιστεί μια χούφτα λευτεριά

Δημήτρης Τρωαδίτης, είναι ώρες που σκέφτομαι

Είναι ώρες που σκέφτομαι
ότι γεννήθηκα σε κάποιο άπειρο
ένα σύμπαν απροσδιόριστο
κι ότι κάποια στιγμή χάθηκα μαζί του

κλείσε την αυλόπορτα
έχω κρυφτεί στο στενό απέναντι
να παραφυλάξω τη θετή μου οπτασία
να κρυφακούσω τους εμπόρους
του μαύρου θανάτου

κλείσε την αυλόπορτα
όπως κλείνεις τα μάτια
στις γραφίδες που εξουσιάζουν
κι αιματοκυλούν το μυαλό μας

είμαστε μούσκεμα στον ιδρώτα
μες στα σκισμένα ρούχα μας
και τις λάγνες παρωπίδες