Δημήτρης Τρωαδίτης, Εξαγγελία

θα καταργήσω
τις στάσεις
των λεωφορείων

θα τις κάνω
κρυψώνες

ενάντια
στους χάρτινους πύργους
των εμμονών μας

γιατί η ποίηση
ή θα γίνει επανάσταση
εδώ και τώρα
ή δεν θα υπάρξει ποτέ

Advertisements

Δημήτρης Τρωαδίτης, σου ζητώ να νιώσεις…

χάνεσαι στο μονοδιάστατο
σε συνηθισμένες πλοκές
και παρωχημένες ιστορίες

δεν σου ζητώ να θυμηθείς
σου ζητώ να νιώσεις

ο χρόνος δεν είναι αλγόριθμος

το παρελθόν ακολουθήθηκε από το παρόν
κι αυτό θα ακολουθηθεί από το μέλλον

και τανάπαλιν

Δημήτρης Τρωαδίτης, Ο χρόνος

Ο χρόνος γρήγορος επουλωτής πληγών
παιδί που παίζει κυνηγητό στη μέση του δρόμου
αλλά κι ένας γέρος
με πόνους και αναμνήσεις

Ο χρόνος κάνει παρέα με τους πάντες
αναβλύζει ανεπαίσθητες ορμές
αλλά και θάνατο
σκοτώνοντας τα παιδιά του

Ο χρόνος διαλύει τις οραματικές σου ψηφίδες
κάθεται αντίκρυ και σε περιγελάει
ξεπετάγεται άξαφνα
εκεί που δεν τον σπέρνεις

Ο χρόνος όαση
και βούρκος
και έλος
πάντα μόνος κι ατρόμητος

Δημήτρης Τρωαδίτης, Ερημιά

Photo: Maya Abraham

Είναι η ερημιά που κυριαρχεί
στις πολυκατοικίες
στα πλακόστρωτα της επιτυχίας
στα μουρμουρητά στα σοκάκια
στα κεριά και στα λιβάνια
στους δεκάρικους των πολιτικών
στα μοιρολόγια των σκιών
στα μισόλογα των οπτασιών
σ΄ αυτούς που φεύγουν μόνοι
στα μικρά παιδιά στις παιδικές χαρές

είναι η ερημιά σαν μια υστερική σούπα
κουρνιάζει σε σπίτια-τρύπες
κουλουριασμένη αγκαλιάζοντας δήθεν
τον άλλο της εαυτό
μινιατούρα που δεν μεγάλωσε ποτέ
κυνηγώντας πεταλούδες
και χρωματιστά ψάρια σε ενυδρεία
καλλιεργώντας πλαστικά λουλούδια
και χάρτινα όνειρα στις λεωφόρους
των διαδικτυακών αναστάσεων
πλουμισμένα σάβανα νεκρών συντρόφων

η ερημιά ξέχασε τους ποιητές
έτσι που κανείς δεν θέλει να τους συγχωρέσει
για την τόση αποκοτιά τους
να θεωρούν τους εαυτούς τους ειδήμονες
της μιας ή της άλλης μοναξιάς
που καμώνεται για συντροφιά
πλέοντας πέρα από τον ορίζοντα
της σιωπής τους
πέρα από τις φανταστικές ρίμες
των ανύπαρκτων στίχων τους

η ερημιά είναι τα μέρη εκείνα
τα μακρινά
οι απάτητοι τόποι
που όλο λέμε να επισκεφθούμε
αλλά όλο το αναβάλλουμε
φοβούμενοι το ύψος
και τις τιμές των χρηματιστηρίων
παραδινόμενοι με αυταπάρνηση
στα είδωλα της καθημερινότητας
αναζητώντας τους κωδικούς της εξόδου
από τη σύγχρονη σκλαβιά του χρέους
ασθμαίνοντας στις μεγάλες αποστάσεις
κοιτάζοντας τα τρένα να περνούν
αλλά αδυνατώντας να επιβιβασθούμε
γιατί ποτέ δεν αγοράσαμε εισιτήριο.

Dimitris Troaditis, Regards de côté

Regards de côté
aux doigts jaunis
apeurés
énigmatiques,
comme une petite lampe à huile
qui s’éteint lentement
comme une perte définitive
qui atteint les lèvres
comme une nuit noire
désilluminée
qui se siège
au large du silence
ombres, drapeaux en berne
parfums des plantes qui s’égarent
ruptures à l’arrière-plan de la brume
où des reptiles
d’oiseaux
des rêves se nichent
rayons de clair de lune
voix qui supplient
sanglots qui apitoient
les tuiles incompatibles
sur des toits usés
sourires foncés
aux vibrations caressantes
supposées…

*Η μετάφραση στη Γαλλική είναι της Έρμας Βασιλείου.

**Το ποίημα στα ελληνικά είναι εδώ: https://tokoskino.me/2017/04/21/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%89%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CE%BF%CE%BE%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%AD%CF%82-2/

***Η φωτογραφία της ανάρτησης έχει χρησιμοποιηθεί στο ελληνικό ποίημα.