Γιώργος Γέργος, .από μεγάλο ύψος

ποιος ο εαυτός μου
μέσα στα φθινόπωρα
να’ χει δικό του τάρταρο
εάν το επιθυμεί
ποιος ο εαυτός μου
να πέφτει
στα χέρια στα πρόσωπα
μεγάλο το κυνήγι,
να λέει:
χορτάσαμε
κι απόψε
χρήση.

*Από τη συλλογή “ο εαυτός ήχος”, Εκδόσεις Εξάρχεια, Νοέμβριος 2013.

Advertisements

Θεόδωρος Μπασιάκος, Ουρανός

Δώστε μας πίσω τον ουρανό!
(Γκέο Μίλεφ)

Την πατρίδα μας 

στον ουρανό

να χτίσουμε απ’ την αρχή

σπίτια κήπους χωράφια

να καλλιεργούμε

το στάρι το σταφύλι τα γράμματα
ξανά

κι’ ένα εργοστάσιο να δουλεύουμε

να παράγουμε χιόνι μαδώντας τις χήνες
ξανά

και τη δημοσιά να έρχονται

τα τσίρκα να μας ξετρελλαίνουνε

να φεύγουν να φεύγουμε

μαζί τους κι’ εμείς

(οι καλύτεροι από εμάς)

γι’ άλλους

πέρα ουρανούς.
.


Θ. Δ. Τυπάλδος, Στη δίνη της γιορτής

Χέρια που σε κοιτούν
Πάνω απ’ την πόλη που αχνοφέγγει λήθης εγκυκλοπαίδεια
Μπάτσοι της σαφήνειας
Κουρέλια ψιχάλας μιας βροχής από ασετόν
Οι μαστοί του φάρου που γαυγίζουν στο ακέραιο σιωπητήριο
μιας αλληλουχίας χρωμάτων
Πύργων κεκλεισμένων- περιστρεφομένων
Κλώθουν τα σταυροδρόμια της ακηλίδωτης προσμονής
Υπερεξουσία αγέννητη κορασίς
Ανέμων σχοινιά
Σε βατράχων πέδιλα λύνουν άλυτα σταυρόλεξα
Απαράμιλλη διακονία διαφημιστικής εκπόρνευσης του ιδεατού ιδεολογήματος
Προκαλεί αρρυθμίες και ζαλάδες στο ημερολόγιο που καπνίζει
Ήλιο τον ήλιο στο ηλιοτρόπιο ηλιοφωτίζει
Μεγαλώνει την ηλιοφάνεια που λιάζεται
Πάνω στις ταράτσες της αδηφάγας σαρανταποδαρούσας
Και πάνω στα φυτά μπονσάι
Κλαδεύουν τη χαρά μας παλαιολιθικοί κηπευτές
Μα πάντα αόρατοι θα στέκουμε μπροστά στους εχθρούς μας
Κι όμορφα θα καιγόμαστε στο ξύπνημα της κάθε νέας μας ημέρας

*Από τη συλλογή ‘Τα θολωμένα μάτια της στίλβης”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Ιούνιος 2016.

Στρατής Παρέλης, Σύμπαν στα χέρια μου…

Σύμπαν ανεμοδαρμένο, κάθετο
Κι οριζόντιο, σύμπαν επεκτατικό·
Ντεραπαρισμένο μες την Αρχή του παντός, σύμπαν οργανωμένο για να αποδιοργανώνεσαι, κομπορρήμον σύμπαν-
Αυθαδιάς κατά πάντων, ποιός είναι ο Σκοπός σου; Πούθε βάλλεσαι και πού
Βούλεσαι να φτάσεις; Κρεμασμένος
Στα απώτατα όριά σου, εμμένω στην δική μου προσφυγή
Και μοναχικά σπουδάζω τις τραγωδίες μου, ω σύμπαν
Που τρέμεις σαν φωτιά μες την μέρα μου και ορίζεις
Την καθαρότητα των στοχασμών, ω σύμπαν
Ταπωμένο με το βουλοκέρι του Θεού, ρημαγμένο κι αναδιοργανωμένο, σύμπαν
Της βεβαιότητας και της αμφιβολίας, της θέσης και της αντίθεσης, ω σύμπαν
Καρφιτσώνεις πάνω μου τις αντιφάσεις των αστεριών..

*Από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://stratisparelis.blogspot.com

En peu de vers | Mémoire de Vendredi (Ολιγόστιχα | Μνήμη Παρασκευής)

Ανέκδοτα βράδια στο κάτω συρτάρι –
ανοίγεις να δεις
κι έχεις γεράσει
*
Des soirées inédites dans le tiroir du bas –
tu ouvres pour voir
et tu as vieilli

Πέντε έξι πλαστικές καρέκλες
για την παρέα
να βγουν τα πυροφάνια
Αγία Τριάδα – Αρετσού
*
Cinq ou six chaises en plastique
pour la compagnie
en attendant que les farillons prennent la mer
Agia Triada – Aretsou

Τα φώτα της πόλης
μικρά ασήμαντα κεράκια
πιο πολύ μέσα
παρά μπροστά σου
*
Les lumières de la ville
petites bougies insignifiantes
plus en toi
que devant toi

Η μυρωδιά της θάλασσας
ντυμένη παιδικά –
αδέσποτα σκυλιά θα πλησιάζουν
κάτι να μας πουν
να γευτούν
τ’ απομεινάρια
*
L’odeur de la mer
vêtue comme un enfant
des chiens errants s’approcheront
pour nous dire quelque chose
pour goûter aux restes

Κάνε μια ευχή
μια αγκαλιά
έτσι ξεκίνησαν όλα –
από ένα εφηβικό τόλμημα
*
Fais un voeu
un embrassement –
C’est comme ça que tout a commencé
à partir d’un coup hardi d’adolescent

Αγκάλιασε εκείνον
που δεν τολμά να μιλήσει
Τί πάει να πει χυδαίο;
*
Embrasse
celui qui n’ose pas parler
Que veut dire “vulgaire”?

Η αγάπη θυμώνει
δείχνει τα δόντια της –
Έρωτες δυσλεκτικοί
ψεύδονται απ’ τα γεννοφάσκια τους
λερώνουν
*
L’amour se met en colère
montre les dents –
Des amours dyslexiques
qui mentent depuis le berceau
salissent

Βράδια που ξέχασαν την καταγωγή τους
καΐκια βάλαν’ μπρος τις μηχανές
απόνερα μνήμης –
αν κάτι μείνει
θα ’χει τη δροσιά άγουρου Σεπτέμβρη
*
Des soirées qui ont oublié leurs origines
des caïcs ont démarré leur moteur
le sillage de la mémoire –
S’il reste quelque chose
Il portera la rosée d’un Septembre vert

Έμμετρα τρόπαια
στιχοπλοκές –
Το γέλιο μας συντηρεί τον κόσμο
*
Des trophées en vers
des vers tissés –
Notre rire entretient le monde

Νιώσε –
η ρετσίνα σέσωκέ σε
μεζές σε πλαστικό πιατάκι
κι έχει ο θεός
*
Sens
la résine t’a sauvé
un mézé dans une assiette en plastique
et on s’en remet à Dieu

Βάλσαμο
να ’σαι αφημένος
σ’ ένα μικρό κομμάτι γης
χωρίς αιτία
*
C’est du baume
de s’abandonner
sur un petit bout de terre
sans raison

*Μετάφραση: Ελένη Τρουπή-Bourillon.

**Το ποίημα και η εικόνα που το συνοδεύει αναδημοσιεύονται από το Αποτύπωμα στο http://apotypoma.blogspot.com

Μαρία Πανούτσου, Το άσμα της λύτρωσης

α
Συζητούν μια ανακωχή με την ζώσα ύπαρξη
Για μια επιστροφή ομαδική στον κόσμο του αίματος
Πρωί μεσημέρι δείλι κι η νύχτα
Η πιο αιματοβαμένη ώρα της μέρας
Τότε συζήτησαν να βρουν έναν θνητό
από τα μαλλιά μέχρι τα νύχια
Δεν τους αρκούσε ο καθημερινός άνθρωπος

β
Κουράστηκα ν’ ακούω θλιβερές ιστορίες
Παρακαλώ όχι άλλες ειδήσεις
Ας φλέγεται η πόλις και ας ανοίγουν συθέμελα οι δρόμοι
Βαδίζουμε από την ανημποριά στην δυστυχία
Και από την πεντάλεπτη χαρά
Στην αιώνια ντροπή και στην βία

©Μαρία Πανούτσου  

Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Υποκλίνομαι

Στον οργασμό του σώματος και της γης
και των θαυμάτων υποκλίνομαι

στα φεγγαρόφωτα του νου

στο βαθύτατο ξάφνιασμα
του εντός και του εκτός εαυτού
καθώς καλείται και γρηγορεί
να ξεχάσει όσα γνωρίζει
και να ξαναθυμηθεί αυτά που δεν ξέρει.

Στις πολύχρωμες συνευρέσεις υποκλίνομαι
και στις ευφρόσυνες ιαχές

στο λευκό μπαλέτο των αγγέλων
που ψάλλει «Αι γενεαί πάσαι»
αναδύοντας ήχους απόκοσμους
κι αλληλουχίες ρυθμικές
συνοδεία εικόνων μιας άλλης μέρας
και νύχτας

στους δρομείς
τους γυμνασμένους σε πτώσεις συνεχείς
κι όχι στο πέταγμα
γνωρίζοντας καλά
πολύ καλά
πως ακόμα και στον άλλο κόσμο
αυτό που αγαπούν
πάλι θα τους λείπει

και φυσικά
σε σένα υποκλίνομαι
που κολυμπάς στις απέραντες θάλασσες
για μια στάλα νερό
με το χαιρετισμό σου στα όρια της ανάφλεξης
τον καμωμένο αργά και περήφανα
όπως ταιριάζει
σε μια πράξη ζωής ή θανάτου.