Alfonsina Storni, Τρία ποιήματα

ΚΑΙ ΣΥ;

Μάλιστα, εγώ κινούμαι, ζω, σφάλλω,
νερό που κυλά κι αναμειγνύεται, νιώθω
τον άγριο ίλιγγο της κίνησης:
μυρίζω τη βλάστηση, καινούργια χώματα ακουμπώ.

Μάλιστα, εγώ κινούμαι, και όλο γυρεύω
Ήλιους, χαραυγές, καταιγίδες και λήθη.
εσύ τι κάνεις εκεί, χλωμός και μίζερος;
είσαι η πέτρα που από δίπλα της περνώ.

*

ΑΚΟΥ, ΕΓΩ ΗΜΟΥΝ ΣΑΝ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ…

Άκου: εγώ ήμουν σα θάλασσα κοιμώμενη.
Με ξύπνησες κι έχει ξεσπάσει η θύελλα.
Αναταράζω τα κύματά μου, βουλιάζω τα καράβια μου,
στον ουρανό υψώνομαι και τ΄ άστρα τιμωρώ,
ντρέπομαι και κρύβω μέσα τις ρυτίδες μου,
παραφρονώ και σκοτώνω τα ψάρια μου.
Μη με κοιτάς φοβισμένος. Εσύ το έχεις θελήσει.

*

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ

Ζω μέσα σε τέσσερις μαθηματικούς τοίχους
τετραγωνισμένυς στο μέτρο. Με κυκλώνουν απαθείς
κορσέδες που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα
από τούτο το γαλάζιο πυρετό που τη χίμαιρά μου θρέφει.

Χρησιμοποιώ ένα πρόσθετο δέρμα χαράζοντάς του ρίγες γκρι.
κοράκι που φυλάγει κάτω απ’ το φτερό ένα κρινολούλουδο.
μου προκαλεί πραγματικό γέλιο τ’ άγριο και απαίσιο ράμφος μου
που εγώ η ίδια το θεωρώ ενόχληση και σκέτη φάρσα.

*Από το βιβλίο “Alfonsina Storni – Ποιήματα”, δίγλωσση έκδοση, εκδ. θράκα, 2017. Μετάφραση: Στέργιος Ντέρτσας.

3 responses to “Alfonsina Storni, Τρία ποιήματα

  1. Ενώ, στο – ΚΑΙ ΣΥ – η δημιουργός προσπαθεί, το ηθικό της να τονώσει, αναγνωρίζοντας τής υπάρξεως πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα ( αν και τα μειονεκτήματα , με τον τρόπο που τα προβάλλει, στης υπάρξεως τις ικανότητες τα καταχωρεί ), κομπαζόμενη, απέναντι σε κάποιον, που, θα μπορούσε να είναι, και, κάτι, σαν υπερούσιο κατευθύνον, στα επόμενα ποιήματά της, με συμβολικά εγχειρήματα αναδεικνύει την υπαρξιακή απόγνωσή της , που, για όλα αμφιβάλλει, ανησυχώντας, αμφισβητώντας – ωστόσο, απευθυνόμενη πάλι σε κάποιον, ζητώντας του ευθύνες – κατακρίνοντας, ειρωνευόμενη την κατακευή της, την δοσμένη, θεωρώντας την βίαιη, άσχημη, ατελή, ατελέσφορη.
    Η ποίηση και εδώ – θα μπορούσε κανείς να επισημάνει – προβάλλει το αδιέξοδο τού παραλόγου τού όλου, που, τον Καμύ, ανασύρει από τις μνήμες ανασύρει, απευθυνόμενη σε κάποιον – όπως προηγουμένως ανέφερα, που, θα μπορούσε να είναι ο θεός – με τέτοιον τρόπο που τον αποκαθηλώνει..

  2. Ενώ, στο – ΚΑΙ ΣΥ – η δημιουργός προσπαθεί, το ηθικό της να τονώσει, αναγνωρίζοντας τής υπάρξεως πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα ( αν και τα μειονεκτήματα , με τον τρόπο που τα προβάλλει, στης υπάρξεως τις ικανότητες τα καταχωρεί ), κομπαζόμενη, απέναντι σε κάποιον, που, θα μπορούσε να είναι, και, κάτι, σαν υπερούσιο κατευθύνον, στα επόμενα ποιήματά της, με συμβολικά εγχειρήματα αναδεικνύει την υπαρξιακή απόγνωσή της , που, για όλα αμφιβάλλει, ανησυχώντας, αμφισβητώντας – ωστόσο, απευθυνόμενη πάλι σε κάποιον, ζητώντας του ευθύνες – κατακρίνοντας, ειρωνευόμενη την κατακευή της, την δοσμένη, θεωρώντας την βίαιη, άσχημη, ατελή, ατελέσφορη.
    Η ποίηση και εδώ – θα μπορούσε κανείς να επισημάνει – προβάλλει το αδιέξοδο τού παραλόγου τού όλου, που, τον Καμύ, ανασύρει από τις μνήμες, απευθυνόμενη σε κάποιον – όπως προηγουμένως ανέφερα, που, θα μπορούσε, να είναι ο θεός – με τέτοιον τρόπο που, τον αποκαθηλώνει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s