Βασίλης Νικολόπουλος, Τρία ποιήματα

ΕΤΣΙ ΠΑΕΙ

Μια ζωή ή μια εποχή δεν έχει σημασία
Μπορείς να πας στην κόλαση και με κουπόνια
και άντε να τους πείσεις
πως είσαι ακόμα ζωντανός
Θα σηκωθείς θες δεν θες
και θα συρθείς ως το συννεφο

Καθώς τα πράγματα
οι μορφές και οι φόρμες,
θα εμπεριέχονται το ένα στο άλλο,
θα συρθείς θες δεν θες ως την όαση

Ποια έρημος είναι τούτη,
ή κόλαση,
ή παράδεισος;
Μα τότε θα χουν όλα τελειώσει

Έτσι πάει

*

ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΑΡ

Εγώ και το μπαρ,
οι δυο μας.
Τα μαλλιά μου ακουμπούν
τον σκούρο γρανίτη του,
σαν δύο μνημεία που συνουσιάζονται.
Κανείς δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση.

*

ΒΡΑΔΥ ΜΕ ΗΡΩΕΣ

Μη βάλεις το όνομά σου πουθενά
Δούλεψε σκληρά και κλότσα τα όλα
Γύρε το κεφάλι
εκεί που κανείς δεν ακούει
Ακατόρθωτο είναι αυτό που δεν θα συμβεί
κι όλα ταυτόχρονα θα τρέχουν
Το άπειρο εξοντώνει τις θεωρίες
και οι τροχαλίες όλο και μικραίνουν τη διαδρομή.
Κανείς

*Από τη συλλογή “Βράδυ με ήρωες”, εκδ. Ενύπνιο, 2021.

**Φωτογραφία: Norman Cornish.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s