Bernadette Mayer (12 Μαΐου 1945–22 Νοεμβρίου 2022), Ποίημα

Αρχίζω να αλλάζω
τη θέση αυτού του λιμανιού,
που τώρα συναντιέται με ένα κανάλι
και τα μέρη ενώνει μεταξύ τους.
Ύστερα συνεχίζει
λες και σε μία κωμόπολη οδηγεί,
με την επιδεξιότητα ενός χεριού
που από κάποια πράγματα ξεχειλίζει
και από κάποια άλλα όχι.
Το μάτι ξεκουράζεται
και βλέπουμε ό,τι υπάρχει
στο συνηθισμένο, κοινότοπο σκηνικό.
Αν και αυτό υπονοεί μία αρχή
στην οποία ουδέν σημείο αποδίδουμε,
εντούτοις ένα τέλος διαθέτει,
διότι κανένας αξιοσέβαστος επίσκοπος
τον τάφο του δεν κτίζει σε κακή εποχή.
Το τέλος που έρχεται
διόλου τόσο σημαντικό όσο η κίνηση
που κρατιέται στον αέρα
και στην πορεία της σταματά.
Τότε, προκειμένου να αλλάξει,
αντιστρέφει το τρένο
μίας διερχόμενης γραμμής
και όπως και πριν
ίσως στριφογυρίσει και καταλήξει
σε μία καινούργια θέση
που από κάτω θα φανεί.
Ετούτη η ιπτάμενη μεταστροφή
θέτει το σκηνικό
για μία καμπάνα.
Είπα περισσότερα
απ’ όσα βλέπει κανείς.
Η καμπάνα ξεγελά
περισσότερο από την όπερα.
Εάν από κάποιο πλοίο τον κόσμο ατενίσατε,
τότε δεν έχετε δει
τι το τελευταίο στην θάλασσα αφήνει
για να μαυρίσει την κορυφή και να την μεγαλώσει.
Για να βγεις από το λιμάνι,
οφείλεις να αποδειχθείς κόφτης δικτύων.

*Από τη συλλογή “A Bernadette Mayer Reader”, εκδ. New Directions 1992. Μετάφραση: Χ. Αγγελακόπουλος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s