Χρίστος Κασσιανής, Ξανά

Σχέδιο: Clifford Harper

Έπεσε το σύννεφο βαρύ στο μέτωπο,
σκόρπισε το γέλιο του
στις ματωμένες μας παλάμες,
γέμισε με όρκους θύμησες
τα πεζοδρόμια που βαδίσαμε
και κοίταξε κατάματα
τα κοκκινισμένα μας μάτια.
Έγινε βροχή.

Σκορπίσαμε.
Σε άδειες Κυριακές και με λειψές τις μνήμες.
Αδειάσαμε, άγγελοι του πουθενά.
Υπάρχουν κι άλλες ώρες
που θα μπορούσατε να ζήσετε.
Μες στις ζωές των άλλων προσώπων.

Φεύγουν οι μέρες όπως έφυγαν και οι μνήμες.
Περιμένουμε γιορτές που θ’ αργήσουν,
κι οι μέρες της οργής δεν περιμένουν.
Ανυπόμονες στέκουν στις γωνιές των δρόμων,
ανυπόμονα γυρεύουν το ξημέρωμα της λύπης.

Δηλώνουμε τις ημέρες που χάθηκαν.
Δεν είχαμε καιρό ν΄ αποτινάξουμε τα λάθη.
Στρώσαμε το σεντόνι της ερημιάς μας
επάνω σου μοναξιά, επάνω σου ανάξιε καιρέ,
Στο σώμα των ερώτων που κοιμήθηκαν.

Ποιος θα βρει τα ίχνη που έχουν πια χαθεί;
Κανένας. Όλοι μας φύγαμε.
Γελούμε με τους πόνους και αποχαιρετούμε.
Χάθηκε το λιμάνι κι όμως περιμένουμε.
Σαν από πάντα, στεκόμαστε
στα λάθη, στα πάθη, στους έρωτες.
Και πάνω απ’ όλα η ζωή που περιμέναμε.
Άδικος κόπος η αναμονή.

Δεν είμαστε σταθμοί,
ούτε ουραγοί των αναμνήσεων.
Καβαλάρηδες του φόβου,
ανυπόταχτοι της ήττας,
δεν γίναμε.

Αν περιμένεις να χαθείς, εκεί θα βρεθείς,
να χαθείς για πάντα.

Ένα πάντα, βρίσκεται πάντα, δίπλα στο πουθενά.
Από το πουθενά, πάντα ξεκινά ένα καράβι:
Το έρημο καράβι που πάει στο πουθενά.

*Από τη συλλογή “ύποπτοι σαν την Αλήθεια”, Αθήνα 2022.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s