Χρήστος Ντάντος, Αντινανούρισμα

…και το βάρος του Άτλαντα πούπουλο
θα καθίσει στους ώμους μας

Στην Δώρα πάλι

Μην εγκαταλειφθείς.
Την πόρα μην ανοίξεις στον ύπνο.
Θα χιονίσει κι εδώ γαλάζιες νιφάδες.
Φλοίδα τη φλοίδα θα ξεφτίσει ο ουρανός.
Θα ξεμυτίσει το κρυμμένο στο τέλος.
Μείνε μαζί μου να το δεις.

Περνούν γαλαζοκότσυφες, χαλκοκουρούνες.
Πλημμύρα αλκυονίδων νιφάδων καταφτάνει.
Ξετρελαμένα τα χέρια σου θα πιάνουν
την ολιστική βαφή, θ’ αλείφονται
του ουρανού την ορμόνη.
Θα βγάζεις την κομμένη γλώσσα
και πετιμέζι θα γεμίζει και λουλάκι το στόμα.
Μονομιάς σου λέω οι άφτρες θα χαθούν.
Στα άγρια βουνά τα δηλητηριώδη λόγια.
Εδώ που έφτασες μην εγκαταλειφθείς…

Και τι είναι λίγη στέρηση ακόμη σκοταδιού
για ένα δίκροκο σιέλ κουκούλι.
Βελούδο του ύπνου κρίμα από τώρα να καταδεχτείς.
Στην αποστήθιση του κόσμου γιατί να εξεταστείς
εδώ που έφτασες.

Μπλε και στις εφτά αποχρώσεις του αναλυμένο
αντίκρισες ποτέ σου;
Ξεδιπλωμένους τους εφτά ουρανούς και τις εφτά
σημασίες ευανάγνωστες να καταυγάζουν είδες;
Πόσο στο πρόσωπο εσένανε θα φέρνει όταν
η φοβερή εφτάριγη σημαία τραβηχτεί;

Μα κοίτα τώρα. Με γαλαζόπετρα κιόλας ραντίζει.
Ο περονόσπορος των άλλων ματιών θα προληφθεί.
Μεθυστικός ο γαλανίτης τους θα στάξει
θ’ αποστάξει στο μέγα της ψυχής το σπήλαιο.
Καλειδοσκόπιο για μας γιγάντιο μπλε
και μ’ απειράριθμες του απόρρητου ειδώλου μας
τις ανακλάσεις, μα όπου να ‘ναι θα ανοίξει.
Μείνε λοιπόν -ορίστε μισανοίγει- μείνε…

Μόνος δεν το φορτώνομαι -στο λέω-
τέτοιο διαβόητο χρώμα.

*Από τη συλλογή “Ο Σκιέρ των Σκιών”, εκδ. Οροπέδιο, 2008.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s