Miroslav Holub, Άνθρωπος βρίζει τη θάλασσα

Κάποιος
σκαρφάλωσε στην κορυφή του βράχου
και άρχισε να βρίζει τη θάλασσα.

Ανόητο νερό, βλακώδες γκαστρωμένο νερό
νωθρό γλοιώδες αντίγραφο του ουρανού
πλανόδιο απ’ τον ήλιο ώς το φεγγάρι
γύφτε τοκογλύφε αχιβάδων
ταύρε νερουλέ ωρυόμενε
που θρέφεις τα βράχια με το αίμα σου
αυτοκτόνα ρομφαία
σπασμένη κομματάκια ώς τον γκρεμό
ύδρα που κάνεις τη νύχτα υδρόλυση,
που ξεφυσάς νέφη σιωπής αλμύρας
απλώνοντας φτερά από ζελατίνη
μάταια μάταια
γοργώ που μασουλάς το κορμί σου

νερό πλατυκέφαλο αλόγιστο νερό-

Έτσι έβριζε τη θάλασσα για κάμποση ώρα
κι εκείνη έγλειφε στην αμουδιά τα ίχνη
των ποδιών του
σαν πληγωμένο σκυλί.

Ύστερα ο καλός σου κατέβηκε από τον βράχο
και χάιδεψε
τον μικρούτσικο αχανή σφοδρό καθρέφτη
της θάλασσσας.

Έτσι, νερό, της είπε
Και ξαναπήρε το δρόμο του.

*Μετάφραση: Στρατής Χαβιαράς. Δημοσιεύτηκε στα “Ποιητικά”.

2 responses to “Miroslav Holub, Άνθρωπος βρίζει τη θάλασσα

  1. Άκρατος συμβολισμός δια εικόνων εντόνων που, το συναίσθημα τραντάζουν, τους στοχασμούς εγείροντας!
    Έχω την εντύπωση, ότι στο ποίημα αυτό μας δίδεται ο άνθρωπος, ο οποίος ξεσπά την αγανάκτησή του – από την αθλιότητα της αποκοπής του από την φύση και τις ολέθριες γι’ αυτόν συνέπειές της – , στο φυσικό στοιχείο της θαλάσσης – του νερού, ζηλεύοντάς το!!! καταλαγιάζοντας κατόπιν τον θυμό του, διαπιστώνοντας την ανεξίκακη αδιαφορία του νερού προς τα ανθρώπινα, όταν αυτό τα πόδια του γλείφει.
    Ενδιαφέρουσα, ρηξικέλευθη εμπνεύσεως παρουσίαση, που εμβάλλει τον αναγνώστη
    σε σκαπάνη εσώτερη.

Leave a Reply to vequinox Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s