Κώστας Κωνσταντινίδης, Δύο ποιήματα

ΤΟ ΣΤΡΑΦΙ

Αυτή η υπόκωφη
βραδινή βοή της φθινοπωρινής πόλης
εισβάλει απ’ το μισόκλειστο παράθυρο
αιχμαλωτίζει την προσοχή μου
και καταναγκαστικά
προβάλει την εικόνα
ενός ψηφιακού χρονόμετρου
με τα κλάσματα δευτερολέπτων κατιόντα
να τρέχουν δαιμονισμένα
υπνωτισμένα να ακολουθούν!
Και δεν είναι η λήξη πως με τρομάζει
Μα για τα στράφι με τρώει το μαράζι.

*

ΥΠΟΣΤΑΣΗ

Ένα κοριτσάκι
στις νεφέλες
μου γυρνά

Όλα
τριγύρω του
κοιτά να μένουν ίδια

Αυτό
του έμαθε
μονάχα η μαμά

Σε τόπους
συνανανστροφής
όταν το συναντάω

Με γελαστά
τα χείλη μου
και εύθυμη ματιά

Σηκώνει
ευθύς το χέρι του
με δείχνει και γελάει

Αφού ανοίγω
σ’ όλους τη δική μου
Την καρδιά.

*Από τη συλλογή “Με το μαχαίρι στο κόκκαλο”, Θεσσαλονίκη 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s