Μίλτος Σαχτούρης, Τρία ποιήματα

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Θα πάψω πια να γράφω ποιήματα
έριξες το χρυσό σου δαχτυλίδι μες στη
θάλασσα
στην αμμουδιά με το νεκρό κρανίο
κι όλα τα βουλιαγμένα καράβια βγήκαν
στον αφρό
κι ο καπετάνιος ζωντανός
κι οι ναύκληροι να χαμογελάνε

είπα θα πάψω πια να γράφω ποιήματα

και στο παράθυρο του σπιτιού μου του προγονικού
ο πατέρας μου και η μητέρα μου
κουνάνε τα μαντήλια τους και χαιρετάνε

τα ποιήματά μου όμως δεν μπόρεσαν να
τα διαβάσουν
έχουν ξεχάσει να διαβάζουν
λένε το κάπα άλφα και το δέλτα έψιλον

και συ μου είπες ψέματα
στον τόπο αυτό του κόκκινου γελαστού
κρανίου με ξεγέλασες
γι’ αυτό κι εγώ σε γέλασα
και με πιστέψατε

κατάρα με τις εφτά σκιές

πάντα θα γράφω ποιήματα

Ο ΑΓΓΛΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ DANTE GABRIEL ROSSETI ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

‘Άκου!
Σου έλεγα τότε την αλήθεια
την ήξερα τότε την αλήθεια

Όχι, μου έλεγες
τα πουλιά φυτρώνουν
τα γουρούνια πετάνε
τα λουλούδια περπατάνε
οι άνθρωποι, λένε πάντα ψέματα

σου έδειχνα ένα πουλί
έλεγες Είναι λουλούδι
σου έδειχνα ένα λουλούδι
όχι, έλεγες Είναι πουλί

κι οι άνθρωποι λένε πάντα ψέματα

τώρα εγώ βλέπω το φεγγάρι
αυτό το σπασμένο σπαστικό
παιδί
που ο Ιούλιος Βερν
έλεγε κάποτε:
Οι άνθρωποι θα το κατοικήσουν
βλέπω
αυτό το μεγάλο χιονισμένο φέρετρο
που ρίχνουν κάθε μέρα με κρότο
πάνω του πρόκες
κι επιμένουνε
να τ’ ονομάζουν

ΣΗΜΑΔΙΑ ΚΙΤΡΙΝΑ

Κίτρινα αερόπλοια ξάφνου γέμισαν τον ουρανό
άλλα μικρά κι άλλα μεγάλα
κίτρινοι σκελετοί κούναγαν τα χέρια
και ουρλιάζαν
όπως και κίτρινες κανάρες μεγάλες
πεταλούδες με πόδια μικρών παιδιών που
κρέμονταν
μαζί μ’ αστέρια κίτρινα που δεν τα γνώριζαν
και τα μισούσαν

από τη γη κοίταζαν κίτρινοι
οι αστροναύτες

δεν το περίμεναν

3 responses to “Μίλτος Σαχτούρης, Τρία ποιήματα

  1. Η σκηνή με τις γυμνές νέες γυναίκες είναι η πιο ποιητική δημιουργία , διότι είναι αληθινή, χωρίς να μπει στον κόπο, να απεικονίσει, μιμούμενη! όμως, οι γυμνές νέες γυναίκες είναι ποιήματα που απεικονίζουν μέχρι και τον θεό τον ίδιο διά των ταξιδιών που η έγερσή τους μας πηγαίνει!! Ποίηση , ομιλείς εσύ, όταν η μία νέα γυναίκα με την αφή της – προκαλώντας την νόηση να ζηλέψει – την άλλη γυναίκα αναγνωρίζοντας, αιφνιδιαστικά – και γι’ αυτό ηδονικά – κατανοεί.
    Εάν η ζωή μας περνούσε μέσα στην καθάρια γυμνότητα των σωμάτων άρα στη καθάρια γυμνότητα των ψυχών, με τις απρόβλεπτες εγερτήριες προκλήσεις – συνεργασίες αγαστές αισθήσεων, νοήσεων μέσα σε μία διαρκή εορταστική πανήγυριν πειραματισμών!!! ίσως δεν θα’ θελα να γράψω.

    Κύριε Τρωαδίτη, αποκαλυπτόμενος, σας συγχαίρω δια την επιλογήν σας.

  2. Η περιεκτικότης – ο πλούτος της γυμνής των σωμάτων λιτότητος, σε συνδυασμό με την γυμνότητα του άπλετου χώρου, το χάρμα το καλαισθητικόν συνθέτουν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s