Κατερίνα Φλωρά, Εκεί που υπήρξαμε

Σαν μιας μέρας το δείλι
που πλησιάζει γλυκά
σώνεται το φυτίλι
της ζωής μας γοργά

Στα μονοπάτια τα ίδια
στους γνώριμους τοίχους
οικείες εικόνες
ακούμε τους ήχους

Δίχως αναλύσεις
και δίχως γιατί
μετά από εμάς
θα’ ρθουνε αυτοί

Εδώ θα γυρνάνε
μυρίζοντας μέρη
που τώρα κοντά τους
ο χρόνος θα φέρει

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s