Χρίστος Κασσιανής, Δεν θέλω την απουσία σου

Δεν θέλω την απουσία σου,
νύχτες και μέρες σφηνωμένες στο παράθυρο.
Το βλέμμα σου και το χαμόγελό σου, μόνο,
κάθε φορά πριν στρίψεις στη γωνία του δρόμου
απόμακρη και σκεφτική

Γεννημένο αστέρι που λαχταρά ζωή
σ’ ένα δωμάτιο από ρωγμές
τα βάθη σου λυγμός
σαν περιμένεις στην όχθη σου να φτάσει
βαθύς για σένα στεναγμός.

Σαν δάσος ανοιξιάτικο χαμογελά,
τα σμαραγδένια μάτια της φωτίζουν.
Έχει μια δίψα, έχει φωτιά,
αμυγδαλιά στο στόμα της ανθίζει,
τα μάτια της,
τον πηγαιμό μου ξεστρατίζουν
τα μάτια της γεμάτα, όλο φωτιά,
την ερημιά της νύχτας κατακλύζουν

Δεν θέλω την απουσία σου.
Το μαγνητικό σου χαμόγελο
δεν αφήνει καμιά άλλη φωνή ν’ ακουστεί,
άλυτο αίνιγμα το βλέμμα σου όπως σιωπάς
σαγήνη ολόφωτη στου ουρανού τ ’αστέρια
κι αν στρίψεις στου δρόμου τη γωνιά
τον πηγαιμό μου μαζί σου πάρε μακριά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s