Ντέμης Κωνσταντινίδης, Τέσσερα ποιήματα

ΟΜΟΝΟΙΑ

Επελαύνουν οι μεσαίωνες
θάνατοι σε κοινή θέα.
Περαστικοί άπραγοι
ο νόμος του Λυντς.
Κανείς δε βοηθά τον αβοήθητο.
Φτωχοδιάβολε, οι πύλες του ουρανού
ανοίγουν για σένα.
Σήμερον μετ’ εμού έση
εν τω Παραδείσω.

*

ΟΚΤΩΒΡΗΣ

Ακύρωσε το εισιτήριο
κι έμεινε να περιμένει
να χαθεί η πλάτη
του τελευταίου επισκέπτη της ημέρας.

Της μέρας που λιγόστεψε
και φίδι σέρνεται
μετά από γεύμα
τέσσερις φορές το βάρος του.

*

LOADING SEEMS TO BE TAKING A WHILE

Χαμένα τ’ αρχεία,
καταποντισμένα τα μνημεία.
Χάκερς εισέβαλαν
τη νύχτα που κοιμόσουνα.
Άχρηστο πλήκτρο
στο μαθημένο να επαναλαμβάνει
δάχτυλο.
Δεν επαναφέρεις τίποτα!
Δεν επανέρχεσαι ποτέ.

*

ΣΥΡΜΟΙ

Ώστε, λοιπόν, θα ξεχαστούμε
σκιές, σ’ ένα βαγόνι τρένου.
Σε μια αποβάθρα σταθμού
κλεισμένου
θα τριγυρνούμε.
Συρμοί τις νύχτες θα σφυρίζουν,
κι όσοι είν’ απ’ έξω θα νομίζουν
πως ξαναζούμε…

*Από τον Ονειρο+πόλο #2.

One response to “Ντέμης Κωνσταντινίδης, Τέσσερα ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s