Χρήστος Διαμαντής, Δύο ποιήματα – Εις μνήμην

Καμουφλάζ

Θα κρυφτώ
Πίσω από το δάχτυλό μου,
Στην καλύτερη κρυψώνα
Που μου ‘μάθαν στο σχολείο.

Θα παίξω
Κρυφτό μ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Πέντε – δέκα – δεκαπέντε…
Φτου – ξελευτερία στους φυλακισμένους.

Θα προσποιηθώ
Πως είμαι χαμαιλέων σε ανθρώπινες ζούγκλες·
Καμουφλάζ στην ερημιά
Μη τυχόν με δει κανείς.

*

Μάτια

Μάτια.
Δίδυμοι πλανήτες
Αναγκασμένοι να περιστρέφονται
Αδιάλειπτα.

Και οι κόρες,
Αποστακτήρια δακρύων
Που δουλεύουν
Ασταμάτητα.

Τα μάτια.
Έγχρωμη ανέμη
Που ξετυλίγει το νήμα
Φυγόκεντρης ψυχής.

Και κάθε βλέμμα,
Ένα βασίλειο
Που αρχίζει να πλάθει
Όραση αληθινή.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s