Πέτρος Γκολίτσης, Δύο ποιήματα

Μια μαύρη τρύπα ο ουρανός

Μια μαύρη τρύπα ο ουρανός
σαν πλαστικό πηγάδι
και τα άστρα πέτρες
που τον διέσχισαν
χτυπώντας τις πλευρές
κάποτε φτάνοντας στον μαύρο του βυθό

Βουλιάζουμε
-για λίγο-
φωσφορίζουμε
στον άνω θόλο του κρανίου μου
προτού
πέσω μέσα
κι εγώ

*

Ανάληψη

Μια τόση δα ανάληψη στο στόμα
να μαραίνεται
συνέχεια εκεί
με τους ανέμους
να πηγαίνεις

Αν ήξερα, θα μίλαγα
θα πήγαινα
το στόμα του θα το άνθιζα
και με σεντόνι θα τον έπνιγα
θα ξεγεννούσα την ψυχή του
μες στο άσπρο

*Από τη συλλογή “Σκάζοντας κρέας” (2017).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s