Νίκος Σφαμένος, Ποιήματα

Α.
Στον ξέγνοιαστο τόπο
που κάποτε κατοικούσαμε
τώρα
έχουν τη φωλιά τους
οι σαύρες
διανυκτερεύουν
γέροι παράξενοι ταξιδιώτες
δεν θ’ ακουστεί
ποτέ ξανά
γέλιο.
Τα σπίτια είδαν
τρομακτικές φωτιές
και ξέρεις
και ξέρω
πως ποτέ πια
δε θα δει
το χρώμα της αυγής.

ΜΑΝΑ
Κούμπωσε τη ζακέτα
σου παιδί μου
έρχεται χειμώνας βαρύς
και θα κρυώνεις.
Σου ‘χω ετοιμάσει κρασί,κουβέρτες
και δυο λευκά περιστέρια.
Άπλωσε τα χέρια σου
στη φλογίτσα που καίει
ακόμη
παιδί μου.
Κρυώνεις και θα ‘ναι βαρύς
ο χειμώνας που έρχεται.

*
Μπουσούλησα τον κρύο αυλό
μιας γριάς μάγισσας
δόθηκα σε σκοτεινές κοιλάδες
έπαιξα
έπαιξα
πήρα μιαν αγάπη και τη νανούρισα
πήρα μιαν αγάπη και τη λιθοβόλησα
έγραφα
έγραφα
ένα παιχνίδι χαμένο από καιρό
το ήξερα
όλοι οι γέροι του κόσμου το ήξεραν.
Πάρε κι εσύ μιαν αγάπη και νανούρισέ την
πάρε μιαν αγάπη και λιθοβόλησέ την
και γράψε
και γράψε
σ΄ ένα παιχνίδι χαμένο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s