Βασίλης Νικολόπουλος, Δύο ποιήματα

Το μόνο που πίστεψες

Το μόνο που πίστεψες χωρίς μάτια
ήταν ο άνεμος
που σε τραβούσε σαν μάνα
Κι όλο δεν ήθελες
Κι όλο αγαπούσες
Και μόνος ξημέρωνες
Εκεί που ιστορίες για φαντάσματα
διώχνανε τους πόνους’
και ανάβλυζαν οι ψυχές
φως στο σκοτάδι

*

Όλα μοιάζουν

Με μάτια κόκκινα
και μαύρα
και με μια πίστη οδηγό
σε ανηφόρα
κατάγομαι από ένα μπαρ του προηγούμενου αιώνα.
Τώρα
όλα μοιάζουν.
Ο ήλιος μοιάζει με ήλιο
εσύ με αύριο
εγώ θυμίζω εσένα’
και
χαμογελά η απογοήτευση
στις παρυφές κάθε απόλαυσης.

*Από τη συλλογή “Αφανίζοντας ύπουλα τη νύχτα”, Εκδόσεις “Αγαύη”, Αγρίνιο 2020.

2 responses to “Βασίλης Νικολόπουλος, Δύο ποιήματα

  1. Έκφραση λιτή, με διάθεση ονειροπόλα, αισθαντικά παραπονείται.
    Έκφραση πλούσια σε φαντασία, κίνηση, με φράσεις που, αντιλάλους απολύουν,
    περιεκτική σε νοήματα συγκινητικά της οικουμένης.

Leave a Reply to nefelor Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s