Ασημίνα Λαμπράκου, Τρία ποιήματα

ΘΕΛΩ ΝΑ μ’ αγαπά
Αποκολλώ λοιπόν τα μάτια μου
Και φυτεύω χρώματα τον κήπο
Αποσπώ ένα μέλος μου
Κι ο σκύλος σηκώνει το βάρος του
Συνθλίβω τα οστέινα των δοντιών μου
Και ο λαιμός ντύνεται μαργαριτάρια
Ξενυχιάζω τα χέρια μου
Κι η νεκρή μάννα φοράει νύχια ξανά

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΣΠΡΟ βουνό πίσω μου
και κιτρινισμένα φύλλα πάνω στα ξεραμένα βότσαλα
η γάτα σοδομεί με ένα ψόφιο κοράκι
Στ’ ανοιχτό πέλαγο ο άνεμος που φέρνει σκόνη
Ερημιά Ερημιά
Ο άνεμος περνά μέσα από τα αφτιά μου
σκάει στο βράχο δίπλα μου
γλείφει το σώμα του
τον ερωτεύεται του κλέβει τη φωνή
Υπάρχει ένας θόρυβος μέσα στη σιωπή τού επικείμενου
Αυτός με σπρώχνει εδώ στην άκρη αυτής της θάλασσας
Να πάρω
Να πάρω για να δώσω
Να δώσω για να πάρω να δίνω
Ο γλάρος κλέβει το επικείμενο
Το κοράκι το τρώει
Ο άνεμος το επιστρέφει στα κύματα
Η γάτα κλαίει
Εγώ η γυναίκα η υποσχόμενη να εκπληρώνω
γυναίκα υποσχεμένη για να εκπληρώσω
Να δίνομαι για να παίρνω να δίνω

ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΥΛΙΚΟ εύκολο vα χλευαστεί
από τον άντρα κι από σένα, ξέρω
μα το βλέμμα είχε από ώρα φανεί. Νεφέλη
να ικετεύει την επιθυμία στο ανέφικτο
και να εγκαταλείπει προς την προσποίηση·
ζεστά αφήνει τα σεντόνια
ταξίδι σε όνειρο που δεν πιάνεται·
εδαφόβιο πουλί
αναχωρεί κι απομακρύνεται
στον κόσμο τον αποίητο τον μέτοικο
εκεί που συναντιόμαστε οι δυο
η αχλεύαστη και της κοροϊδίας
δυο ξεγελασμένες από αδυναμία αγάπης
μα πιο πολύ τρυφεράδας που δεν δοκιμάστη:
πρώτα σε μάνας χάδι κι αγκαλιά στοργική

τόσο αίμα χλοϊσμένο κι η φύτρα άσκαστη

*Από τη συλλογή “solidago”, έκδοση καλλιτεχνικό σωματειο Έβδομο Βήμα, 2021.

2 responses to “Ασημίνα Λαμπράκου, Τρία ποιήματα

  1. Υπάρχει ένας θόρυβος μέσα στην σιωπή του επικείμενου, της γραφής σας, που, ρουφώ! Της γραφής σας που, προσπαθώντας να αφομοιώσω, με αφομοιώνει με τον ζόρικο υπερρεαλισμό και τις κριτικές δαγκάνες της. Μα, όσο σκληρά η πέννα σας και αν αποφαίνεται, την συγκίνησή μου φτερουγίζει, όταν με τέχνη περίσσια ψελλίζει, – για την τρυφεράδα που δεν δοκιμάστη: πρώτα σε μάνας χάδι κι αγκαλιά στοργική, που, τόσο αίμα χλοϊσμένο δεν έφτασε , ώστε η τρυφεράδα να φυτρώσει ξανά – .
    Πως τα καταφέρνει, σχεδόν, πάντα, ο λόγος σας τα όμματά μου να δοκιμάζει!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s