Rainer Maria Rilke, Δύο ποιήματα

ΜΕΛΕΤΗ ΠΙΑΝΟΥ

Βομβίζει το θέρος. Το απόγεμα κουράζει-
ανάσανε το δροσερό φόρεμά της ταραγμένη
και την αδημονία της έριξεν όλη, στη μελέτη
τη σοβαρή, κάποια πραγματικότητα για να έβρει,

που θα μπορούσε και μόνη της νά ’ρθει αύριο,
μπορεί κι απόψε, ίσως εδώ ’ταν κιόλας, μόνο που την κρύβαν
και μπροστά στα παράθυρα, ψηλά κι όλα έχοντάς τα,
ένιωσε ξαφνικά το αγαπημένο πάρκο.

Εδώ, σταμάτησε- κοίταξεν έξω, και τα χέρια
της σταύρωσε, ένα βιβλίο πεθύμησε που να μη τελειώνει,
και, ξαφνικά, έσπρωξε του γιασεμιού το άρωμα πίσω,
ερεθισμένη. Έβρισκε πως θα την αρρώσταινε στο τέλος.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Μακριά από μένα φεύγεις, ώρα
και το φτεροκόπημά σου με πληγώνει ακόμα.
Μόνος: τι να το κάνω πια το στόμα;
τι τη νύχτα μου; τι να την κάνω τη μέρα μου τώρα;

Δεν έχω σπίτι δεν έχω αγαπημένη.
Γωνιά δεν έχω η ζωή μου ν ακουμπησει.
Το καθετί που του δίνομαι πλουταίνει και θα με σπαταλήσει.

*Μετάφραση: Άρης Δικταίος.

One response to “Rainer Maria Rilke, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s