Ελένη Βακαλό, Ποιήματα

Το δικαστήριο των λύκων

Έχασε ο λύκος το αρνί που κυνηγούσε
Οι λύκοι ένα κοπάδι πεινούσανε πολύ
Και το αρνί κρυμμένο
Καλά μες στο μαντρί
Περίμεναν οι λύκοι να φάνε μερτικό
Για τη φυλή των λύκων
Να χάσεις, να μη φέρεις
Στην πείνα είναι ντροπή
Δίχως αρνί τον λύκο τον δίκασε η φυλή
Κι η απόφαση σκληρή
Αυτός να φαγωθεί
Το δίκιο έτσι είναι, τί έχασες πληρώνεις
Κι οι λύκοι το κρατούν
Οι λύκοι είναι λύκοι, αρνάκι μου τ’ ακούς;

*

Ένα κι ένα
κάνουν δυο
Το ένα
σπρώχνει
το άλλο

*

Εμπρός
Τρυφερά σαν παιδιά θέλω να πω, κοιτάζουνε οι φτωχοί άνθρωποι τους άλλους φτωχούς
Αν λίγο πιο δυνατοί ή πλουσιότεροι είναι
Στη στροφή αλλάζει
Σκύλος σκύλο αν πεινά
Τον σπαράζει
Παλικάρι
Σφαχτάρι
Ταιριάζει […]

*

Στο χωριό της η γιαγιά, μια φορά,
Πείνα που είχε πέσει
—Παραμύθι για τους λύκους
Πάλι αρχινά—
Κι είχαν έρθει στρατιώτες
Κουρελήδες, ψωμοζήτες
[…] Και στο δρόμο κατεβαίνει
Για την πόλη που πηγαίνει,
Τον φαρδύ
Αμάξια περνούσαν
Στην πόλη κατέβαιναν
Σιτάρι να πάνε
[…] Στη στροφή το πρώτο αμάξι
Ούτε σταματά
Και στο δεύτερο φωνάζει
Πιο πολύ να τρέξουν
Στ’ άλογά του, ο αμαξάς
Μα στο τρίτο που τρομάζουν
Άλογα και αμαξάς
Η γιαγιά τα γκέμια αρπάζει
Και το σέρνει ώς εμάς
Φάγανε χορτάσανε
Στρατιώτες και παιδιά
Κι όλοι ξέρουν πως κοντά της
Έφαγε κι ο αμαξάς

*Από το βιβλίο “Το άλλο του πράγματος – Ποίηση 1954-1994”, Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1995.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s