Σπύρος Θεριανός, Μονοπάτι και όριο

ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΚΑΙ ΟΡΙΟ

Έχοντας περπατήσει αρκετά, μόνο κάποιος
που πετά, μπορεί να δει από ψηλά
την πορεία μου στο μονοπάτι, το νοητό του όριο
να σμίγει με τη θάλασσα σε μιαν αλυγαριά
που την αφήνει το πουλί
για να ραμφίσει ένα ξερόκλαδο στα βάτα.

Αναρωτιόμουν, κάποτε, αν όλα χάνονται
σ’ αυτό το παιχνίδι των μεταμορφώσεων
που είναι τα λόγια μας. Αν όλα κερδίζονται
στην αμεριμνησία των ίσκιων
που διαρκώς αλλάζουν θέση
στο μονοπάτι κατά το μεσημέρι.

Τώρα είμαι φίλος των άδειων δρόμων
και της πλατείας
που ερημώνει τα μεσάνυχτα.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Απόγευμα, με τα παράθυρα όλα ανοιχτά.
Ο στίχος αφημένος στη μέση,
από μια παλιά στεναχώρια.

Θα μπορούσε να ‘βρεχε ή
να ‘ταν μια νύχτα με πανσέληνο.

Τα φώτα των αραγμένων καϊκιών
και το πήγαιν’ έλα των ανθρώπων σ
το απέναντι ακρογιάλι
δεν θα ‘τανε τα ίδια.

ΑΝΩΔΥΝΑ

Ανώδυνα
ανεπαίσχυντα
ειρηνικά

αδιαφορούμε,

και κάπως έτσι ερημώνουν
δρόμοι, δωμάτια και ζωές.

ΟΣΤΡΑΚΑ

Να ‘ναι αλήθεια ότι τα όστρακα αρνούνται
να συνεργαστούν με τους ψαράδες
της ακτής του St Brieuc;

Ταχυδρόμησα τα ποιήματά μου στον Θεό,
όμως δεν έλαβα απάντηση. Αυτό σημαίνει
πώς ο Θεός δεν υπάρχει;

Οι Γαλλίδες νοικοκυρές θα έρθουν ποτέ
σε σύγκρουση με τους Χιλιανούς
που παίζουν σκάκι;

Τα γουρούνια, τα δέντρα, το γρασίδι
-κι όλα τ’ αντικείμενα του κόσμου-
είναι σχηματισμοί κυμάτων της θάλασσας
όπως πιστεύουν οι Ιατμούλ;

Κι αν, όπως λένε, ο κόσμος είναι όλα όσα έχουνε συμβεί
ο σπουργίτης που αναπηδά στο περβάζι μου
για λίγα, μόλις, δευτερόλεπτα
την ώρα που ξυρίζομαι
φτιάχνει ένα τετελεσμένο γεγονός;

ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ

Το καλοκαίρι
πάει κι έρχεται
από την παραλία
στο κρεβάτι σου.

ΑΠΟΜΕΣΗΜΕΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Άπνοια,
ούτε ένα φύλλο δεν θροΐζει.
Τα πόδια σου σκονίζονται
στον χωματόδρομο. Στα ρούχα σου
στραγγίζει η αλμύρα απ’ το μαγιό σου.
Μια σαύρα σε κοιτά κι ύστερα
κρύβεται στους θάμνους, τρομαγμένη.

Απομεσήμερο καλοκαιριού,
καθώς γυρνάς μονάχη από τη θάλασσα.

Η ΓΕΡΙΚΗ ΕΛΙΑ ΙΙ

Η γέρικη ελιά
που γέρνει στο χωράφι

δεν θέλει να παραιτηθεί.

ΓΕΡΝΩΝΤΑΣ

Καθώς γερνώ, μοιάζω
ολοένα του παππού μου:

καταπονούμαι αδιαμαρτύρητα
δεν πάω διακοπές
και περπατώ μονόπαντα.

*Το “Μονοπάτι και όριο” του Σπύρου Θεριανού τυπώθηκε σε αυτοτελές 12σέλιδο φυλλάδιο στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2021 σε 100 αντίτυπα, με την επιμέλεια του ποιητή, στη σειρά των εκδόσεων “Ναρκοπέδιο”.
**Ναρκοπέδιο: Υπεύθυνος έκδοσης Στράτος Κοσσιώρης email: ekossioris@yahoo.gr
***Φωτογραφία εξωφύλλου: Pawel Czerwinski

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s