Μαρία Πανούτσου, Τετραλογία

και τι να πω και τι να ομολογήσω, εγώ η ξένη.

Τετραλογία, με θέμα την μακρόχρονη σχέση μου με την το νησί Κέα.

Κοίτα τα λουλούδια
σιωπηλά χάνουν την ομορφιά τους
Από την συλλογή

Έρημη Πόλη
Μαρίας Πανούτσου

Άτιτλο 1

Κοιτάζω το απέναντι τοπίο.
Τα δένδρα δέχονται ευλαβικά
το ήπιο χρώμα του φθινοπώρου.
Στο λιβάδι το άσπρο
των προβάτων, ξεχωρίζει
και φαντάζομαι, την κίνηση
των σαγονιών τους.
Ο ουρανός, τα συντροφεύει,
με ένα σύννεφο σπαρμένο,
από ψηλά.
Ούτε ίχνος λύπης.
Οι φιγούρες των ανθρώπων,
μικρές κουκίδες, σημάδια,
με βήμα αργό και πρόσωπα χαμογελαστά,
συγκεντρώνονται,
για το πριν το σκοτάδι,
συμπόσιο χαράς , το καθημερινό.
Οι μυρωδιές μπερδεύονται,
και ένα αστέρι, ετοιμάζεται να λάμψει.

Άτιτλο 2

το χωριό είναι ένα τεράστιο περιστέρι κουρασμένο
που βρέθηκε στην πλαγιά αυτού του τόπου τυχαία
και αποκοιμήθηκε μέχρι το επόμενο φθινόπωρο
ξαποσταίνει και ξαποσταίνει ρυθμικά
από νότο σε βορρά
κι’ αναβάλλει το ταξίδι για άλλα μέρη
βρήκε στο τόπο αυτό το κάτι τι που αγάπησε
αναβάλλει και την θυσία που είχε τάξει
για να σώσει τους ανθρώπους
αυτού του τόπου από το κουτί της Πανδώρας
τους ευλογεί που δεν βλέπουν όσα βλέπει
αυτό το τεράστιο πουλί
που δεν ακούν τους υπόγειους κραδασμούς
και δεν μυρίζουν το χώμα με το χρώμα της βροχής

ανάμεσα στους βράχους αντηχούν τα βρύα και οι λειχήνες
και τα ταπεινά κυκλάμινα και εκείνες οι μοβ ορχιδέες
που διακοσμούν το βλέμμα μου
το μάτι ρουφάει ακόμη και τα μικρά μυγάκια
που γεμίζουν το φως με ανησυχία
στο χαρτί που γράφω ένας σκουριασμένος συνδετήρας
με κρατά σε μια ενδιαφέρουσα παρένθεση

Άτιτλο 3

Κάτω από την στέγη του σπιτιού μου
Μετρώ τις ώρες που μου μένουν
Μέχρι τον χρόνο να προφτάσω
Τα σπίτια γύρω μου
Κοιτούν, συντροφεύουν, εξερευνούν.
Το βλέμμα πέρα μακριά τραβιέται
εκεί μέχρι να σκοτεινιάσει στα δένδρα, το φως.
Χρόνια και χρόνια εδώ
χωρίς τέλος και αρχή
αφού τέλος και αρχή
μοιάζουν τόσο.
Αφήνω πίσω μου το χθες
και ανακράζω
τις ιστορίες των ανθρώπων.
Καθώς απαριθμώ τα σπίτια
ανοίγω μόνη τα παράθυρα
τις πόρτες
ακτινοβολώ και εξιστορώ.
Οι τοίχοι, τα κουφώματα, η μούχλα,
η υγρασία,
η σημασία του χρόνου, και όχι μόνο στους τοίχους
αλλά και στους άνθρωπος που απουσιάζουν
ποιος ξέρει προς τα πού, τα βήματα τους
Ο ουρανός αναλλοίωτος και η γης αυλακωμένη
Κάπου εκεί μια σχισμένη σημαία ανεμίζει.

Σαν την γη μου 4

το σπίτι είναι σαν την γη μου/
το ονειρεύτηκα/
το διάλεξα/ το έκτισα
το άγγιξα/
κοιμήθηκα σ’ αυτό/
το γέρασα/
κατοικία των πουλιών που το σούρουπο εισχωρούσαν
και κούρνιαζαν στο προσκεφάλι μου
είδα να λάμπει μέσα στο φως/
μια θάλασσα/ μοναδική/
το είδα να σπαρταρά/
και να καμαρώνει/
το είδα να ξεφλουδίζει/
σαν τα λέπια από ψάρι νεκρό
κάθε του γωνιά/ έχει μια στιγμή ανησυχίας/
δεν εξιστορείται η ιστορία του/
μόνο την βλέπεις στα μάτια των περαστικών /
δεν ξέρω για πιο λόγο το κοιτούν/
τι του βρίσκουν πολύ θα ήθελα να μάθω/
το σπίτι μου θα μείνει πιο πολύ στην ζωή/
θα το χαρούν όσοι /
δεν το είδαν να ξεκινά/ από το ύψος της γης/
και να ορθώνεται στον ουρανό/
μη σε αφήσουν σπίτι μου αστόλιστο/
διψασμένο/ πεινασμένο/
μην σου πάρουν την σιγουριά σου/
το σπίτι μου είναι σαν την γη μου.

Κέα, 1990-2021
Ποιήματα 2018-2021

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s