Νίκος Βουτυρόπουλος, Η ίδια όψη των πραγμάτων (απόσπασμα)

Ζήσαμε χωρίς να ξέρουμε του ωκεανού τη θλίψη
έτσι την ονομάσαμε όπως συνταιριάζαμε
λέξεις για μια κατάρα που κανείς ποτέ δεν εξήγησε.
Σαύρες φτωχές στου φεγγαριού τη διαύγεια
για λάθη μιλούσαμε κάτι σαν εξομολόγηση
της πέτρας στον άνεμο. Κι οι μέρες στρίβανε
σα τον κισσό κοιτάζαμε τα πρωτολούλουδα
της άνοιξης τα χελιδόνια ενώ μας τρέλαιναν
στις αυλές με τα όνειρα. Γρήγορα γίναν όλα
αστικά: ο πολιτισμός της ασφάλτου οι εποχές
του γκρίζου με το πορτοφόλι-ήρωα ν’ αναζητάμε
περιπέτεια και ψέμα. Τα χέρια πλήθαιναν αρπακτικά

και ρόδες ορίζανε τη ζωή μας. Τριγύρω οι άνθρωποι
αφορμές χωρίς πρόσωπο. Στο μεταξύ λιώναν
οι πάγοι και αμμοθύελλες κρύβαν με λάσπη
πένθη και βλέμματα. Σκόνη απ’ την έρημο έφτανε
ως το λαρύγγι υπενθύμιση του άγνωστου
όπως αντικρίζαμε τις σειρήνες του μέλλοντος.
Από συνήθεια δίναμε υποσχέσεις κάτι σαν ξόρκια
νεκρολογικά ξενυχτούσαμε σ’ αμμουδιές όλο αιτίες
και ψέματα για προσκέφαλο σέρναμε επιθυμίες
καθώς δαγκώναμε την περασμένη ώρα
με σκέψη άνυδρη από ταξίδια στη στέρηση.
Αλλά δεν χάθηκε τίποτα όσο ακόμα
υπάρχουν γυναίκες που φροντίζουν λουλούδια
και βρέφη αρχαγγελικά στο χαμόγελο.

Έτσι γερνάμε μέσα απ’ της μνήμης περνάμε
το ρημαδιό σαν τα σκυλιά που γλείφουν
νυχτιάτικα κόκαλα σα φύλλα που τρέμουν
τα βρόχινα χαστούκια. Άλλα ποτάμια δεν υπάρχουν
παρά οι μαίανδροι της ύπαρξης όπως ορίζουν
αρχαίες γραφές. Στ’ ουρανοΰ το μάγουλο
ενώ κυλά ο πόθος γυρεύουμε σελίδες κενές
στο λεξικό των αισθήσεων. Γίναμε σάρκες
φορτικές ξεχάσαμε η βροχή πως είναι
δείγμα του πολιτισμού των συννέφων.
Μας περιμένουνε μάτια που δεν έχουμε
καν φανταστεί χειρονομίες και πόρτες
ως τώρα κλειστές και μια απεραντοσύνη
πέρα από κάθε σκοτάδι ένα νησί στο τέρμα
της θάλασσας ένα παιδί στο πρωινό της σελήνης.

Έτσι γερνάμε μες την γεωγραφία των λέξεων
με την ανάσα περισπωμένη στη νύχτα.

*”Η ίδια όψη των πραγμάτων”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Ιούλιος 2013.

One response to “Νίκος Βουτυρόπουλος, Η ίδια όψη των πραγμάτων (απόσπασμα)

  1. Αλλά δεν χάθηκε τίποτα όσο ακόμα
    υπάρχουν γυναίκες που φροντίζουν λουλούδια
    και βρέφη αρχαγγελικά στο χαμόγελο.

    Χάθηκαν όλα και χαμένα θα μένουν, όσο θα υπάρχουν γυναίκες που φροντίζουν λουλούδια και βρέφη, ευνουχισμένες από της πατριαρχικής οικογένειας τον θεσμό,
    σκοτωμένες στην ψυχή και στο σώμα από της πατριαρχικής μονογαμικής αποχής έρωτος την διαπαιδαγώγηση – την πλύση εγκεφάλου της υστερίας της μητρότητας,
    ως σκοπού ζωής και αποστολής των γυναικών. Τίποτα δεν άλλαξε !
    Οι γυναίκες με το που ανοίγουν τα μάτια τους βιάζονται ψυχολογικά – ηθικά, σωματικά. Εν έτει 2021 η γυναίκα δεν έχει ακόμα δικαίωμα στον έρωτα ! Δεν της επιτρέπεται να εκφράσει την ερωτική φύση της, κάνοντας έρωτα με όσους επιθυμίσει, διότι θα την χαρακτηρίσουν εύκολη, ανήθικη, πουτάνα.
    Δεν θα αλλάξει τίποτα όσο οι άνθρωποι θα επιμένουν εκμεταλλευτικά, με μισθωτή – επιχειρηματική σκλαβιά και κέρδος και οι γυναίκες θα φροντίζουν λουλούδια και βρέφη αρχαγγελικά στο χαμόγελο, δικαίως τους άνδρες – τυράννους απεχθανόμενες.
    Οι άνδρες είναι κυρίως υπεύθυνοι για την δυστυχία του ανθρώπινου είδους, εξαφανίζοντας στην κυριολεξία την γυναικεία οντότητα, λεηλατώντας, σφάζοντας, βιάζοντας. Αλλά διερωτώμαι, αφού αφανίσατε την γυναικεία οντότητα, ποιος θα σας
    δώσει ένα χάδι στοργικό, ένα φιλί αληθινό, ένα αγκάλιασμα να σφύζει;
    Άρρωστα αρσενικά τα μάτια σας βγάλατε ! Βάλτε τώρα αγκάθια στα βάζα, δίνοντας στα παιδιά σας χάπια βαριά.

    Μητέρες άπιστες τιμώ που ελευθεριάζουν !

    Λεωνίδας Καζάσης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s