Georges Bataille, Ποιήματα

Ο νεκρός είμαι
ο τυφλός
ο ασάλευτος ίσκιος

σαν τα ποτάμια στη θάλασσα
μέσα μου ό θρος του φωτός
χάνεται ακατάπαυστα

εγώ είμαι ο γονιός
εγώ κι ο τάφος
τ’ ούρανού.

*

Αθός των μαύρων σκοταδιών
του άστρου είναι η λάμψη
του τάφου η παγωνιά είναι ένα ζάρι

έπαιξε ο Χάρος τη ζαριά
έφερε εξάρες
και το στερέωμα παραληρεί από χαρά
για τη νύχτα που τώρα με κυκλώνει

*

Τα χρόνια με δυναστεύουν λυγίζω
και σέρνομαι στα γόνατα
τα χέρια μου ψαύουν τα σκοτάδια

γειά και χαρά σας ρυάκια φωτεινά
σ’ εμένα δεν απομένει άλλο από τη νύχτα
το κατακάθι της πίκρας το αίμα

το χτύπημα της καμπάνας καρτερώ
και τότε αφήνοντας μια κραυγή
στο φριχτό θα γλυστρήσω σκοτάδι.

*Από το βιβλίο “Georges Bataille, Ποίηση”, έκδοση “το μικρό Δέντρο” Νο 5. Δεν αναφέρεται χρόνος έκδοσης. Μεταγραφή: Νίκος Δ. Κοντομήτρος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s