Μαριάννα Πλιάκου, Δύο ποιήματα

Φώτο: Katia Chauseva

Μετά την αιμοκάθαρση

κάθεται κουρασμένη,
με το χυμό, το κρύο σάντουιτς,
με το τσαλακωμένο το σακάκι της.

Το σαράκι της,
τα ταξίδια που δεν πήγε.
Κι, όμως, εδώ, είδε
πολλά:
τον Πολύφημο (στο διπλανό κρεβάτι]
να της κλείνει το μάτι. Τον Ελπήνορα.
Του θαλάμου τα σύνορα
να διαστέλλονται σε σύμπαν. Ήταν
τ’ άσπρα σεντόνια γαλαξίες,
οι μάσκες οξυγόνου δορυφόροι.
Και κάθε νοσοκόμα η κόρη
που δεν έκανε ποτέ.
Προχτές, καθώς το αίμα της περνούσε
απ’ το μηχάνημα, ράθυμα, είδε μια χώρα
φτιαγμένη από πλαστελίνη, που πλάθεις τη γαλήνη,
όπου, όπως, κι όσο θες εσύ.

Στο μεταξύ,
ήρθε να την πάρει το ταξί.
Πάει και σήμερα -Αμήν.

*

Ώστε φτάσαμε εδώ

να έχεις χάσει τα λογικά σου.
Να μη μ’ αναγνωρίζεις,
τον τοίχο μελετάς –
ποιος ξέρει τι κοιτάς. Ακίνητος
στην επιφάνεια, μα δε με ξεγελάς.
Σε βλέπω που γυρίζεις
γύρω από τον άξονά σου –
μακρόστενη σβούρα δίχως ηρεμία.
«Παρακαλώ ησυχία»,
γράφει στην είσοδο, λες και το δωμάτιο
σε ειρωνεύεται. Μα κανείς δεν φαίνεται
να γελά. Εσύ, συγχυτικός και μπερδεμένος,
και (δυστυχώς, το νιώθω) φοβισμένος,
συνεχίζεις την περιστροφή.
Και ξέρω πως κάποια στιγμή,
η φυγόκεντρος μακριά θα σε πετάξει,
κι όποιος σε ψάξει
δε θα σε βρει.

*Από τη συλλογή “2017”, Εκδόσεις Κύφαντα, Δεκέμβριος 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s