Τόνια Τσαρούχα, Δύο ποιήματα 

SPLEEN

Ποιος δεν μελαγχολεί
με την αποχώρηση της διέγερσης
Ποιος δεν τεμαχίζει τον ασπόνδυλο χρόνο
σε ενάρξεις και αποχωρισμούς
Ποιος δεν στοιχειώνεται από ένα φάντασμα
μια λάμψη νεκρού αστεριού
μια απουσία
κάτι σκιώδες.

Πανηγυρικός σπαραγμός
να ερωτεύεσαι μια απουσία
η απουσία δεν γεμίζει
παίρνει το σχήμα μιας υπνοβασίας.

Άγιοι από καπνό
παραφυλάνε στο λυκόφως
σαν σκυθρωποί φανoστάτες
αποκαλύπτοντας την ερημιά.
Τι κι αν δεν είναι οι ώρες τιμαλφή.
Τι κι αν δεν είναι η νοσταλγία
επανάληψη
η ηθική μου αγκαλιάζει μόνο
αυτό που με ξοδεύει.
Η ανάλωση είναι το κολασμένο μου San graal.

ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ

Δεν ξέρω γιατί αυτό το δέντρο δεν κάνει σκιά
αλλά μπορώ να ακούσω μουσική
κοιτώντας μια ορισμένη ζωγραφική.
Δεν ξέρω τι είναι χρόνος
αλλά το αύριο είναι πάντα σήμερα
το σήμερα είναι πάντα χθες.
Δεν θυμάμαι τι σκεφτόμουν όταν ήμουν παιδί
αλλά ήμουν χαρούμενη που είχα τόσα να μάθω.
Δεν θυμάμαι πότε άρχισα να φοβάμαι
ύστερα κληρονόμησα μια ζάπλουτη κίσσα
τη φαντασία μου.

Η μνήμη αναδιπλώνεται
είναι ένα λουλούδι από γκοφρέ χαρτί
είναι ένας χάρτης που σβήνει
και οι φλέβες είναι ποτάμια
που δεν επαναλαμβάνονται.

Δεν ξέρω αν οι άλλοι είναι ο παράδεισος
αλλά ο άρχοντας των μυγών
είμαι εγώ.
Δεν θυμάμαι από τι είναι φτιαγμένη η παγίδα
αλλά έγινε η αληθινή ζωή.

One response to “Τόνια Τσαρούχα, Δύο ποιήματα 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s