Alda Merini, La vergine / Η παρθένα

Non avete veduto le farfalle
con che leggera grazia
sfiorano le corone in primavera?
Con pari leggerezza
limpido aleggia sulle cose tutte
lo sguardo della vergine sorella.
Non avete veduto quand’e notte
le vergognose stelle
avanzare la luce e rotarla? …
Cosi, timidamente, la parola
varca la soglia
del suo labbro al silenzio costumato.
Non ha forma la veste ch’essa porta,
la luce che ne filtra
ne disperde i contorni. Il suo bel volto
non si sa dove cominci, il suo sorriso
ha la potenza di un abbraccio immenso.

Δεν έχετε δει τις πεταλούδες
που με ανάλαφρη χάρη
μαδούν των λουλουδιών τα πέταλα την άνοιξη;
Με την ίδια ελαφρότητα
καθάριο αναδύεται πάνω από όλα
το βλέμμα της παρθένας αδελφής.
Δεν έχετε δει όταν είναι νύχτα
τα ντροπαλά αστέρια
να προβάλλουν το φως και να το αποσύρουν; …
Έτσι, δειλά, η λέξη
περνάει το κατώφλι
των χειλιών της στη συνήθη σιωπή.
Δεν έχει σχήμα το φόρεμα που φορά,
το φως διεισδύοντας μέσα του
διαχέει τα περιγράμματά του. Η όμορφη όψη της
κανείς δεν ξέρει πού αρχίζει, το χαμόγελό της
Έχει τη δύναμη μιας απέραντης αγκαλιάς.

*Από το δίγλωσσο βιβλίο (ιταλικά και ελληνικά) Ανθολογία ποιημάτων (1951-2008) της Alda Merini «Θεϊκή μανία», Εκδόσεις Ρώμη. Μετάφραση: Έλσα Κορνέτη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s