Θεοδώρα Βαγιώτη, Οι γυναίκες σκοτώνονται τις νύχτες

Φώτο: Katia Chauseva

Όπως ήταν νέα κι άμαθη
στις υποχρεώσεις του γάμου
τα βράδια αρνιόταν
να κοιμηθεί∙
προτιμούσε ν’ αφήνει τον
ξένο
στο πλάι της βυθισμένο
στην απιθανότητα της ξυπνητής επιθυμίας
κι άλλο δεν της έμενε παρά να
νανουρίζει τoν Έντουαρντ Φέρφαξ ή τον Φιτζγουίλιαμ
ανάμεσα στα σκέλια της
να περνά ένα δηλητηριασμένο
χτένι στα μαλλιά της
να ροδίζει τα μάγουλα
με τη χαυνότητα του ρομάντζου
και ν’ αφήνει επιτέλους
τα βλέφαρά της να σκεπάζουν το όνειρο
σαν αθόρυβο χιονάκι
στον κάμπο με τα τριφύλλια
/εκεί που κρύβεται τάχα η ακρογιαλιά
με το ψιλό βότσαλο
πάνω του τρέχουν νεράιδες
και δεν ξεφεύγουν από τον έρωτα
του γενναίου θνητού∙
Με βεβαιότητα
θα ξυπνούσε από τον πόνο
/η τραχύτητα της αποστροφής∙
χολιασμένος
ο ξένος
θα ζητούσε τούρκικο καφέ
κατά βάθος ελπίζοντας
πως τουλάχιστον
σήμερα
θα έπιανε παιδί

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s