Μαρία Θεοφιλάκου, Δύο ποιήματα

ΒΙΚΤΩΡΙΑ

Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου
Ούτε και τέρμα ν’ αποθέσω τα μπαγκάζια μου
Όλο τ’ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά κυλάνε
Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν
μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,
ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα
Κι εσύ αν είσαι φίλος
κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις
Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,
αν φεύγει,
είμαστε μόνοι


ΠΑΡΑΚΜΗ [Ή Η ΕΥΛΟΓΗ ΑΠΟΡΙΑ]

Ξάφνου ο χρόνος σώθηκε,
αφήνοντάς μας όλους σαστισμένους
Εν όψει και της σύγκρισής μας μ’ άλλους,
έμελλε καθώς φαίνεται σε εμάς
άδικα το κακό να πέσει
Τώρα τι να λογίζουν τα κιτάπια μας;
Και στα παιδιά πώς να εξηγηθούμε,
γι’ αυτό το εκνευριστικό τικ-τακ
που τίποτα δε μένει να μετράει;
.
*Από τη συλλογή “Αν[ών]υμα”, εκδόσεις Δωδώνη, 2010.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s