Μαριάνθη Μαρκοπούλου, Εγώ και ο Χανκ

Ζωγραφιά: “Η αρτίστα” από τα χαμένα του Μπασιάκ

Μπέκρες ήταν οι ηρωίδες του
του δρόμου και του καταγωγίου
μ’ ένα κάρο ιστορίες στη πλάτη
κι εγώ μόλις που ΄χα μπει στο γυμνάσιο
Το μόνο από τότε που ΄χω συγκρατήσει
είναι ο πόθος του για μια γυναίκα
βαθιά πρέπει να την αγάπησε
το διήγημα
είχε ζάρες βαθιές γύρω από τα μάτια, έγραφε
το χαμόγελό της γραμμές εκεί που άπλωνε
κι ήταν τόσο γοητευμένος από τούτα τα στολίδια της
που πήγα στον καθρέφτη
και δίπλωσα το δέρμα μου
εκεί που θα έπρεπε να σπάσει
εκεί που θα έπρεπε να μπουν χαραγματιές
από πόνους, θυμούς και αντηλιά
και από όλα μου τα γέλια
τσαλάκωνα και πάσχιζα να γράψω μια ρυτίδα
να έχει έναν βίο άξιο να διηγηθεί το πρόσωπό μου
μα εκείνο άγραφο χαρτί
λευκό μακό μπλουζάκι
Πώς το φέρανε τα χρόνια
και δεν τον ξαναδιάβασα από τότε
πάει καιρός όμως
που έμαθα πως γεννηθήκαμε την ίδια μέρα
έτσι κάθε που κλείνω χρόνο
και με κοιτάζω
τον θυμάμαι ξανά
Ώστε τα κατάφερα λοιπόν να γίνω
τόσο ελαττωματική
που να χωρώ μες στα γραπτά του.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://akatasta.blogspot.com/2018/08/blog-post.html?spref=fb&fbclid=IwAR2du7XpTSFeoiP2tXr0tdJSf79nNikKGTzlOOtb7B9CUfPXXEp7RHD2eFM

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s