Valery Larbaud, Ποτέ πια

Ποτέ πια! … κι ύστερα να σου πάλι, βουρ!
Ενέργειες άστρων εκτείνουν την επίδρασή τουε γύρω μου
Κάθομαι ακίνητος σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου
Μια ηλεκτρική πλημμύρα ακύμαντου φωτός.
Η θέλησή μου να πλανηθώ, μες στο χλομό ξημέρωμα
Σε μια δεντροστοιχία με πάχνη απέραντη
Και αμέτρητες λευκές πασχαλιές.
Κατατρύχομαι από φρικτούς εφιάλτες.
Φοβάμαι πως κρυώνω μες στη ζεστή λιακάδια
Μην είναι που επιθυμώ τ’ άγνωστα πράγματα;

Μπα! Δώσ’ μου τον άνεμο του δειλινού μες στους αγρούς
Και τ’ άρωμα από φρεσκοκομμένο στάχυ, στη Βαυαρία
Στ’ απόβροχο κάποιας βραδιάς στη λίμνη Στάρνμπεργκ,
Ή προτιμότερο ίσωε να ‘ναι να μου χαρίσεις εκελινο το αίσθημα
Που βίωσα την περσινή χρονιά,
Αντικρίζοντας από τη γέφυρα της θαλαμηγού
Το άνοιγμα του ροδοπράσινου λιμανιού της Γκραβόζα

*Από το βιβλίο “Παρασπουδές στη γαλλική ποίηση”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2018.
**Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s