Ισμήνη Γ. Λιόση, Τι κάνει η ποίηση

Η Ποίηση
σηκώνει τον κήπο στις πλάτες Της
τον καμένο Κήπο
ο ιβίσκος κλαίει
η γυναίκα μέσα Του δεν τον εγκατέλειψε
πεθαίνει μαζί Του
μάταια τα πουλιά θα γυρεύουν τα
μυρωμένα μαλλιά Της
και το Φίδι
το άκακο Φίδι
θα κοιμάται στα φαγωμένα στήθη Της
το Φεγγάρι – όπου κατοικεί ο
Μονογενής Θεός
δεν εισάκουσε τις
λυπημένες φωνές του χρυσάνθεμου
τα μπλε γιασεμιά δεν ευωδιούν
έτσι διαμαρτύρονται τα μπλε γιασεμιά
και το τριαντάφυλλο
το βαθύ κόκκινο τριαντάφυλλο
κι ο ηδύς κατηφές
παρέδωσαν την ψυχή Τους
στον άψυχο κόσμο

Η Ποίηση, χωρίς έπαρση
δαγκώνει και καταπίνει τις
λέξεις του Πένθους Της
παίρνει τον δρόμο της θάλασσας
παίρνει τα όρη τα βουνά, όπου
οι Κραυγές Της δεν
φθάνουν στα σπλάχνα των στίχων
και, οι Στίχοι Της μοιραία θα καούν
ναι

Η Ποίηση, χωρίς έπαρση
Η Ποίηση, χωρίς έπαρση
θα σιωπήσει
έτσι θα κάμει η Ποίηση Επανάσταση
Η Ποίηση, χωρίς έπαρση από
τούδε και εφεξής

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s