Δέσποινα Μπουμπουχεροπούλου, Τρία ποιήματα

ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΥΠΕΡ ΤΡΙΤΟΥ

Θα ‘θελα, τί θα ‘θελα;
Να μοιάζω.
Να θυμίζω.
Θα θελα, τί θα θελα;
Να είμαι «σαν».
Να είμαι εκεί και μόνο.
Θα θελα, τί θα ‘θελα;
Να αρχειοθετούμαι.
Εύκολα και αυτόματα και άπαξ να βαπτίζομαι.
Θα ‘θελα, τί θα ‘θελα;
Να πάψω να είμαι αμήχανη.
Να’ μαι μηχανική.

*

ΑΠΟΔΕΙΞΗ

Η τσάντα μου, γεμάτη αποδείξεις.
Χαρτιά σβησμένα,
τυλιγμένα,
εξομολογητικά…
Αμάχητα τεκμήρια πως «ως τα τώρα»,
ζω, μα ζω προσεχτικά.

*

KEPAMEIKH

Τα παιδιά είναι άσχημα.
Δεν έχουν ακόμα το σχήμα τους.
Τα παιδιά τ’ αγαπάς
γιατί στο ευχάριστο χόμπι σου είναι
πρώτης τάξεως υλικό.
Κι εσύ, με τα μεγάλα άκρα,
τη βαριά φωνή,
και τα χαμένα όνειρα,
εσύ ο περασμένος και ο γίγαντας,
είσαι πιο άσχημος από ποτέ,
γιατί πασχίζεις να χωρέσεις το σχήμα σου,
το οριστικό
το άθλιο
σχήμα σου
παντού.

*Από τη συλλογή “Το παράθυρο”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s