Στέλλα Δούμου, Ασκήσεις βυθού

Στη βαθιά νύχτα, εγώ με σκάφανδρο μου αρκεί
-οι μικρές ιστορίες αρχίζουν με μια ανάσα που κράτησε πολύ.
Επίδεσμοι από στάχτη στα ψαχνά του ουρανού σημαίνει πως με δυσκολία με πήραν απ’ τα χέρια του. Συνήθισα όμως να ζω με δέρμα και γλυκύξινο αίμα.
Στους άζωτους ανέμους εφευρίσκω
κραυγές μαργαριταριών -πολλοί τα περνούν για φυσαλίδες-κι έτσι ποτέ δε φράζουν με αλάτι οι αεραγωγοί μου.
Οι σφυγμοί στο σκοτάδι είναι ψάρια που πέφτουν στο τηγάνι είναι μαζορέτες που χορεύουν σε βάθρο από σπασμένα γυαλιά είναι κροτίδες σε μηνίγγια αστραπής.
Κυρίως είναι λάμψεις φάρων μέσα στην ομίχλη των φλεβών.
Στη βαθιά νύχτα, εγώ με σκάφανδρο.
Μου αρκεί.

*Από τη συλλογή “Χρονορυχείο”, εκδόσεις Θράκα, 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s