G.D. Sermint, Δύο ποιήματα

Richard Flanagan, First person

Ρημάδι ποίημα

Κομμάτια.
Όλο το βιος της μικρής μας περιπέτειας
σκορπισμένο στην πρώτη μας αμμουδιά.
Ήλιος κι αλάτι μόνο·
η παραλία μας πια μοιάζει με έρημο.

Πες μου τώρα ψυχούλα μου
γιατί κλαις;

Εγώ ποτέ μου δεν σε λεηλάτησα
κι όμως γέμισα λάφυρα
μιας ανάλγητης μάχης·
ο φτωχότερος των πλουσίων
ο πιο ηττημένος ανάμεσα στους νικητές.

Πες μου ψυχούλα μου
γιατί λάμπεις;

Εγώ πάντα στο σκοτάδι σε αναγνώριζα
στη σιωπηλή σκιά σε προσκυνούσα.
Πώς μου άλλαξες έτσι;
Πώς να αλλάξω για να σε αγαπήσω;

*

Βραχώδεις ακτές

Μιλάμε για τις εποχές που πέρασαν
θλιμμένοι και νοσχαλγικοί.

Τις ονομάζουμε θάλασσα
κι αφηνόμαστε στην αναπόληση
της γαλήνιας επιφάνειάς της.

Και είναι να απορεί κανείς
με την ευκολία μας
να προσπερνάμε αφελώς
τα υπόγεια ρεύματα
που μας έφεραν
ως εδώ.

*Από τη συλλογή “σεπτέμβρης ΝΕΑ ΕΠΑΦΗ”, εκδ. πρότζεκτ ερσίλια, Αθήνα 2018.

One response to “G.D. Sermint, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s