Antonia Pozzi, Δύο ποιήματα

Πάνας

Χόρευε μια χλιαρή κηλίδα
ήλιου στο μέτωπό μου,
υπήρχε ακόμη ένα θρόισμα ανέμου ανάμεσα στις πιο μακρινές φυλλωσιές.
Έπειτα ήρθε
μόνος: ο αφρός αυτών των κυμάτων αίματος
και ένα σφυροκόπημα από καμπάνες στο σκοτάδι, βαθιά στο σκοτάδι μέσα από ορμητικές δίνες, μέσα από κόκκινες ριπές σιωπής –
στο σκάσιμο των κυμάτων.
Ύστερα
τα μυρμήγκια έπλεκαν
μαύρες σειρές ζωής ανάμεσα στο χορτάρι κοντά στα μαλλιά
και πάνω στο δικό μου –
και στο δικό σου ιδρωμένο πρόσωπο μια πεταλούδα χτυπούσε τα φτερά.

27 Φεβρουαρίου 1938

##Μετάφραση: Άννα Γρίβα

*

Κραυγή

Να μην έχεις έναν Θεό
να μην έχεις ένα μνήμα
να μην έχεις τίποτα σταθερό
παρά μονάχα ζώντα πράγματα που ξεγλιστρούν να υπάρχεις δίχως χθες
να υπάρχεις δίχως αύριο
και να αποτυφλώνεσαι μέσα στο τίποτα –βοήθεια–
για τη δυστυχία
που δεν έχει τέλος.

10 Φεβρουαρίου 1932

##Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου

*Από το βιβλίο “Antonia Pozzi, Ο θάνατος των αστεριών” (δίγλωσση έκδοση), Εκδόισεις Ενύπνιο. Εισαγωγή-μετάφραση: Άννα Γρίβα, Ευαγγελία Πολύμου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s