Γωγώ Λιανού, Τρία ποιήματα

1

Αγαπημένος ήχος είναι ο θόρυβος της σιδερένιας πόρτας,
στο τελευταίο κελί του διαδρόμου
και η κραυγή του φυλακισμένου που απεγνωσμένα
ζητά ένα παράθυρο ελευθερίας.
Η μιζέρια αυτής της στιγμής μου προσφέρει την
ανάγκη να φύγω μακριά από τις σκέψεις μου.
Όμως πώς ένας φυλακισμένος να φύγει απ’ το κελί του;

2

-Και έφυγα. Ίσως όχι για να ξεφύγω από εκείνον,
αλλά για να τον φτάσω όταν είχε ήδη εξαφανιστεί.

-Δεν χρειάστηκες τη βοήθειά τους. Οι φίλοι έγιναν
εχθροί, και το μίσος υποκατάστατο του έρωτα.
-Τα αστέρια όμως πάντα ήταν εκεί.

-Μόνο αυτά πλέον κοιτάζεις εκεί χαμηλά που έχεις
πέσει. Δύσκολα θα καταφέρεις να τα αγγίξεις.
Όμως εσύ είπες πως έφυγες. Και για να φτάσεις εκείνον
έπεσες τόσο χαμηλά.

-Τότε που δεν υπήρχε θεός για να φωνάξεις. Δεν
φοβάμαι τη μοναξιά, γιατί είναι ένας δρόμος
για τη συντροφικότητα.

-Κοίτα για μια τελευταία φορά τα μάτια του, και με
μεγάλη δύναμη κάνε το δικό σου άλμα και ανέβα πάλι
ψηλά.
Εκεί απ’ όπου ήρθες.
Και όταν όλα αυτά γίνουν πραγματικότητα, γύρισε
πίσω σε αυτό το ξεθωριασμένο χαρτί και γράψε τη συνέχεια.

3

Κρατούσα, που λες, τότε -και για αρκετό καιρό- ένα
μεγάλο χαλί.
Να το στρώνω μου λέγανε, σε όποιον σπουδαίο περάσει.
Αλλά απ’ τα χέρια μου δεν μπορούσα να το διώξω.
Ξέρεις εγώ, δεν είδα ποτέ κάποιον σπουδαίο.
Και όλοι φωνάζανε συνεχώς πως έπρεπε να το κάνω.
Έτσι και εγώ θεώρησα σημαντικό να πετάξω το
αναθεματισμένο το χαλί σ’ εκείνους.
Εκείνους που δεν γνωρίζουν τη λέξη «σπουδαίος».

*Από τη συλλογή “κάτι κόκκινο”, Εκδόσεις Ars Poetica, 2015.

One response to “Γωγώ Λιανού, Τρία ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s